Work Text:
23:47
гэта іх апошняя сустрэча. разгарачаныя целы, расчырванелыя вусны, зьбітыя дыханьні. гэта іх апошні шанец нацешыцца адзін адным.
– ты ўпэўнены? – адхіліўшыся пытае хан упершыню за гэтыя паўгадзіны маўклівых пацалункаў.
– так, ды й выбару ў мяне няма, – ціха адказвае мінхо.
– мы можам зьбяжаць, – прапаноўвае малодшы і ўтыкаецца носам у шчаку лі.
– які ж ты ў мяне дурны, соні, – сумна ўсьміхаецца хо і пальцамі перабірае валасы свайго хлопца.
– усяго тры гады, трэ пацярпець крыху.
– я ж памру безь цябе.
– не вярзі лухты. мы яшчэ сустрэнемся, – шэпча старэйшы, ён разумее, што яны могуць не пабачыцца больш ніколі. джысон таксама разумее.
– так нельга...
хо вядзе рукой па шчацэ джысона, прыцягвае яго твар да свайго і зноў цалуе горача, страсна. хан плавіцца пад націскам каханага, пальцамі чапляецца за чужую цішотку. яны тонуць адзін у адным. яны ўжо ня змогуць жыць паасобку.
у 4:26 адлятае самалёт. у іх есьць толькі гэты час і ён цалкам належыць ім.
гэта іх апошняя сустрэча.