Work Text:
ดาบิหิ้วของจากคอนวีเนียนสโตร์มาเต็มสองมือหลังจากกลับมาจากทำงาน ที่จริงมันก็ไม่ควรเป็นแบบนี้ถ้าหากโชโตะไม่ส่งข้อความมาหาและวานให้ซื้อของเข้าบ้าน... แหงล่ะ ทั้งหมดนี่เขาไม่ได้ซื้อเอง จินต่างหากเป็นคนรับกรรม เจ้านั่นถูกสั่งให้ไปจ่ายตลาดมาให้เขาที่สูบบุหรี่รออยู่อีกที
เขาไขกุญแจเข้าห้อง ก่อนจะต้องประหลาดใจเมื่อเจ้าเหมียวยูกิเดินออกมาต้อนรับแค่ตัวเดียว มันส่งเสียงร้องพร้อมกับเงยหน้าอ้าปากแยกเขี้ยวดูคล้ายจะเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะเข้ามาเดินวนคลอเคลียพันแข้งพันขาดาบิอย่างออดอ้อน
“พอแล้ว”
ดาบิดุแมว ชายหนุ่มใช้หลังเท้าดันมันไปไกลตัว จากนั้นก็สลัดรองเท้าหน้าเก็นคังและเดินเท้าเปล่าเข้าบ้าน ยูกิร้องเมี๊ยวอีกครั้ง แมวขาวเหมือนจะไม่เข็ด มันเดินตามมนุษย์ไปไม่ห่าง
ร่างสูงเอาของไปวางบนโต๊ะอาหาร ถอดเสื้อโค้ตไปด้วยและพาดมันไว้ที่เก้าอี้ เขากำลังจะเรียกหาโชโตะก็ดันหันไปเห็นอะไรบางอย่างในห้องนั่งเล่นซะก่อน
ใครนะเป็นคนต้นคิด...
ดาบิอยากจะรู้นัก
ไอ้คำว่า ‘ทาสแมว’ น่ะมันใช้อธิบายตัวตนของโชโตะได้ดีเหลือเกิน
ขณะที่เจ้าฮารุยึดพื้นที่บนโซฟาและนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบบนนั้น เจ้าของแมวอย่างโชโตะกลับนั่งพับเพียบหลับอยู่ที่พื้น ศีรษะกลมหนุนขอบโซฟาต่างหมอน แล้วนั่น เสื้อเชิ้ตของเขาที่โชโตะเอามาพับกลับกลายเป็นที่นอนแมวไปแล้ว... ฮารุนอนขดอยู่บนนั้นอย่างกับเป็นเจ้าของ ส่วนโชโตะกำแค่ปลายเสื้ออยู่ในมือ
ให้ตายสิ!
อยากจะโมโหก็ทำไม่ลง
ดังนั้นเขาจึงทำแค่ส่ายหน้า ร่างสูงย่อตัวลงนั่งคุกเข่าลงข้างโชโตะ สูดดมกลิ่นหอมเบาบางจากตัวร่างบาง ลูบมือไปตามแก้มนุ่มนิ่ม สางเส้นผมนุ่มลื่นราวกับขนแมวสีแดงไปข้างหลังและจูบบนรอยแผลเป็นบนซีกหน้าด้านซ้ายของคนตรงหน้า
“โชโตะ...”
ดาบิกระซิบข้างหู เขาลองเรียกอีกฝ่าย แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ คิ้วย่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ไม่นานก็คิดออก เขาหันไปหาแมวขาว มันกระโดดขึ้นมายืนบนโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโซฟา เดินนวยนาดและแกว่งหางไปมาเหมือนกับรู้ว่าเจ้านายจะต้องเรียกแน่ ๆ
“มานี่เลย... ไอ้แมวชอบเลีย”
เขาเอี้ยวตัวไปอุ้มยูกิด้วยสองมือ จับมันมาวางข้างใบหน้าโชโตะ ยูกิแกว่งหางเล็กน้อย เอาจมูกสีดุน ๆ เจ้านายหัวสองสีของตนเองก่อนเหมือนกับลองเชิง หนวดกระตุกไปมา ยูกิอ้าปากร้องเหมียวหนึ่งครั้งแล้วก็เริ่มเลียใบหน้าของโชโตะ
โชโตะเริ่มทำหน้ายู่ มันทำให้ดาบิอดขำออกมาไม่ได้
“พอ อย่าเลียมาก...” เขาตำหนิแมว “ให้ทำแค่นิดเดียวเอาใหญ่นะ” ก่อนจะดันยูกิให้ออกห่างจากโชโตะ
เจ้าฮารุเองก็ตื่นบ้าง มันหาวแยกเขี้ยวก่อนจะเหยียดตัวหนึ่งครั้ง ดวงตาสีทองของเจ้าแมวสามสีมองดาบิตาขวางด้วยใบหน้าไม่เป็นมิตรปกติของมัน
“อะไร? อยากให้ฉันทักสินะ” ดาบิพูดเองเออเอง ยื่นมือไปหาแมวสามสีและเริ่มเกาหูและเกาคอมัน ฮารุหลับตาพริ้ม มันส่งเสียงครางในลำคอท่าทางสบาย “เหิมเกริมนัก นอนบนเสื้อฉันได้ยังไง นี่ของโชโตะ ไม่ใช่ของแก ลุกซะ”
ผลักเจ้าฮารุเล็กน้อย เจ้าแมวคล้ายจะรู้เรื่อง มันส่งเสียงขู่คล้ายหงุดหงิด ยอมลุกขึ้นและกระโดดลงจากโซฟาเดินไปทางเบาะนอนของมันที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
ดาบิหันกลับมามองโชโตะอีกครั้ง
เอาล่ะ เท่านี้โซฟาก็กลับมาเป็นของมนุษย์แล้ว...
เขาคิดอย่างลำพองใจ มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่ร่างสูงกว่าจะช้อนตัวเด็กหนุ่มขึ้นมาในอ้อมแขน อุ้มโชโตะให้ขึ้นไปนอนบนโซฟาดี ๆ ดาบิถอดรองเท้าสลิปเปอร์ให้ และขโมยมันไปใส่ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนเพื่อไปหยิบผ้าห่มผืนบางออกมาห่มให้เจ้าของแมวหน้าซื่อที่ดูแลตัวเองไม่เป็นสักอย่าง
ชายหนุ่มผมดำค่อย ๆ พับเสื้อผ้าที่โชโตะเอามาแต่ยังทำไม่เสร็จ ดาบิพับและวางซ้อนกันอย่างเรียบร้อย แยกกางเกงกับเสื้อ เสื้อสีกับเสื้อขาว ม้วนถุงเท้า และพับกางเกงชั้นในและนำทั้งหมดนั้นไปเก็บในตู้เสื้อผ้า ต้องเดินหลายรอบกว่าพื้นที่บริเวณโซฟาจะกลับมาสะอาดเหมือนเดิม