Work Text:
dear mama,
patawad pero ang anak mong so yangyang at kailanman di na ikakasal
ang nag iisang mong anak,
yangyang
'tumigil ka na nga diyan yang nagdadrama ka na naman porket nagkajowa na crush mo'. habang inaalis ang pang ilang shot glass ni yangyang.
'paano ba naman kasi akala ko gusto na ako ni xiaojun, mark alam mo ba...' hawak hawak ang kwelyo ng kaibigan at niyugyog dala ng pagkalasing
"napagiiwanan na ako si renjun at jaemin bumubuo na ng pamilya, tas ikaw magpopropose na kay haechan, ako ito single pa rin, daig pa ang halaman nina mama na may dilig'
'alam mo valid naman iyang nararamdaman mo yang kaso we can't deny the fact na hopeless romantic ka so instead of waiting for love, you tend to search for it kaya ayan at the end of the day bar ang ending' sinamaan naman siya ng tingin ng kaibigan pero mahahalata mo ring tinanggap niya na rin totoo naman kasi.
pero ang kaniya lang naman all his life ever since kinder best in conduct siya, doing community service, mabuting tao awardee nung highschool graduation nila, he can live, he can love, he can reach the heavens above na nga pero ni minsan hindi niya pa naranasan makareceive ng romantic feelings from other people ang mali lang naman niya ay he keeps reading to much on people kaya asado siopao siya.
kaya lord wala po bang diyang darating na matangkad, muscular ang katawan, naka chain necklace, wearing black shirt nakapantalon, chain necklace with a soft heart— 11:11 ang oras na mababasa sa pilak na relo ni yangyang na kumikinang sabay sa laro ng mga ilaw sa bar na pinuntahan nila.
“tama na kakainom iniwan ka na ng kasama mo” malalim ang boses ng nagsasalita kaya alam ni yangyang na hindi ang kaibigan ang nagsasalita.
“hala kailan pa allowed ang pets sa bar, paanong may nakapasok na aso dito”
“excuse me, pero sa tingin mo ba na may asong nakakapagsalita, lasing ka na nga” mahahalata sa boses nito ang naiiritang boses
saka kinusot ni yangyang ang mata “ay sorry, pero infairness ang gwapo mo”
hindi alam ni yangyang kung ang alak ba sa sistema niya ang nagtulak sa kaniya para sabihing….
“pst puppy, may jowa ka na ba?”
“anong puppy sinabi ko na ngang di ako aso, kulit mo rin eh noh”
“ eh sa mukha ka ngang aso, cute na aso hehehe”
“alam mo pasalamat ka lasing ka kung hindi hay, pero to answer your question wala akong jowa kaya nga ako nandito”
kung nakikita lang siguro ang guardian angel ni yangyang ay malamang nastress na ito dahil mukhang may maling desisyong gagawin ng alaga niya
“tara” saka hinila ang kamay ng kasama buti nila yangyang is not that drunk and can still manage the alcohol level in his body kaya ligtas silang nakarating sa liu household.
“bahay niyo ba ‘to?” taking tanong ng kasama, he may not look like it pero dala rin ng alak kaya di siya nag alangan magpahila kay yangyang kahit di niya alam ang kahihitnannanan ng gabing iyon.
“ano pangalan mo” tanong niya sa kasama
“ni hindi mo nga sinasabi sakin anong ginagawa natin dito”
“basta sumunod ka nalang, mister what’s your name”
“jeno”
the last thing you know he incessantly knocks on their door nonstop hanggang sa pagbuksan na siya ng pinto bungad ang ina nakakunot ang ina
“yangyang ano bang ginawa mo at anong ibig sabihi”
“hi mama, si jeno po mapapangasawa ko”
and suddenly his vision becomes blurry.
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
gumising si yangyang hearing his mom’s favorite and endless playlist at sa mga maiingay na kaluskos na nagmumula mismo sa bahay.
“iho tamang tama at gising ka na”
“at bakit good mood ka ata ma?”
“iho have you forgotten what you did last night?”
at doon nag flashback lahat from the drunk message he sent his mom to him meeting a dog-looking guy and how he drove and introduced this said guy to his mom as the man he wants to marry. para siyang nabuhusan ng malamig na tubig and he’s blaming his drunk self for this hindi niya alam na aabot siya sa puntong ito.
“but ma you know how i’m dead drunk last night”
“yes i know iho pero jeno vouched for you and even confirmed to me na totoo nga yung sinasabi mo kagabi, kaya magbihis ka na kasi maya maya lang darating na siye said he’d visit you here sa house.”
at ayun na nga their doorbell rang signalling that jeno arrived. yangyang was the one who opened their door.
“good morning” sabay ngiti at beautiful eyes.
“anong good sa morning, alam mo naman palang lasing ako kagabi pero hinayaan mo lang ako” galit at iritang sabi ni yangyang
“umagang umaga ang sungit sungit mo at excuse me ikaw tong humila sa akin kagabi at hinila hila ako dito ikaw pa tong may ganang magalit. sanang pinapasok mo muna ako. and i’m not even here for you nandito ako para sa mama mo”
alam ni yangyang na walang magagawa ang pag-iinit niya ng ulo kaya pinapasok niya na lang ang binata.
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
kasalukuyan silang nasa kusina ngayon dahil ayon kay jeno ay magaling raw siyang magbake to impress yangyang’s family. kaya nasa kusina rin si yangyang ngayon para samahan ang binata and take the opportunity na makausap ito.
“paano na iyan ngayon hahayaan mo nalang ba na ikasal tayo even if we barely knew each other?” tanong niya kay jeno, sana talaga hindi nalang siya nalasing para hindi siya namomroblema kung paano pigilan tong kasal na kagagawan niya mismo (correction: drunk self)
“oo naman, para naming lugi ka pa kung ako papakasalan mo” biro ni jeno habang minamasa ang dough
“may oras ka pa para magbiro, alam mo nan gang ang hirap hirap ng sitwasyon natin”
“30 days” jeno said it with conviction na para bang he knew a way kung paano hindi matutuloy ang kasal.
“what are you implying?” at first jeno’s words didn’t make sense not until he caught on what he’s trying to say
“you know very well na your family follow a tradition, a way to void the marriage is that within a month the spouse or in this case ako you must prove that i am ineligible na maging asawa ka as for my end i have to prove myself na karapat dapat ako para sa’yo and by the end of thirty days let see who wins the deal. so mr. liu, may the best man win?” saka inilahad ang kamay and he immediately agreed with what jeno’s solution and wala rin naman siyang nakikitang paraan how to not get married and he’s sure na siya ang uuwing panalo between the two of them.
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
28 days…
jeno just finished baking at alam ni yangyang that in the liu family plus points ang lalaking magaling sa kusina. malalanghap mo sa kusina ang amoy ng tinapay na binake ni jeno and it didn’t help that the man is wearing a white tshirt with chain necklace plus the apron he’s wearing. ngayon niya lang napansin kahit kanina pa sila magkasama ng lalaki hindi niyo naman siya masisi he was so busy thinking a way out of this marriage, or will he?
“presenting ube cheesedesal baked by yours truly” sabay bow at in fairness kay jeno he know his manners, he carefully plated lahat ng pandesal to make sure na walang maiiwang crumbs sa kanilang table and he maintained the kitchen as clean as how it was before he used it.
at nang tinikman na ni yangyang ang tinapay ni jeno este ang binake ni jeno at kahit hindi halata jeno was waiting for his judgement kung anong lasa ng ube cheesedesal niya
“not bad”
“sigurado ka ba diyan mr. liu parang hindi dapat not bad lang, it appears to me that you enjoyed my ube pandesal dahan dahan ka lang we’re just starting the 30 days baka matalo ka na” leaving that smirk on his face.
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
24 days
kakalabas palang ni yangyang ng bahay nang may tumigil na motor sa harapan nila revealing jeno wearing a tracksuit sabay ayos ng kaniyang buhok. lord dahan dahan lang mahina kalaban. sabay hitsa ng helmet sa kaniya.
“magbihis ka aalis tayo.”
“kikidnappin mo ba ako?”
“excuse me pinagpaalam na kita sa nanay mo at hindi naman siya humihindi sakin kaya maligo ka na. malayo layo pa pupuntahan natin.”
nakaligo at nakabihis na si yangyang pero mapapnsin sa kaniya na ilang itong sumakay ng motor.
“takot ka ba? hindi ka naman mapapahamak basta kasama mo ko at nakahawak ka sa akin.” yun na nga tinulungan siya ni jeno na isuot ang kaniyang helmet at sumakay ng motor saka inalalalayan ang kaniyang kamay na yumakap sa balaakng nito. wala namang choice si yangyang kug hindi humawak ng mahigpit ayaw niya pa mameet and greet si lord wag muna.
the long ride felt freeing dahil bawat hampas ng hangin sa kaniya at lugar na dinadaan nila pakiramdam niya ay para siyang nakalaya. siguro minsan kailangan nating lumabas at huminga for no reason because we don’t know that sometimes we also need a rest and shift of perspective. kaya somehow, he’s thankful na niyaya siya ni jeno. the strangeness of travelling a long journey brought familiar feeling to him maybe it’s not the roads that lead them to the destination but more of the person he is with.
“bakit mo ko dinala sa subic?”
“kaunti lang ang tao, malayo at higit sa lahat may free beach kasi kung sa manila man kita dadalhin dami nang pupumupunta sa manila bay no at least dito tahimik saka sakto magsusunset na.” saka siya hinila ng kasama pero bago yun tinanggal muna niya ang mga sapatos nila para daw maramdaman yung buhangin at hampas ng alon sa dalampasigan.
“ang ganda no” jeno broke the silence between them they are seated in an indian position sand particles all over their clothes pero kahit na ganun nakatingin lang sila sa araw na dahang dahang lumulubog . para kay yangyang watching sunsets and sunrise will never be cliché iba ang pahinga pag nakikita mong nagtatakipsilim na may kasamang tunog ng dagat at payapang katahimikan.
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
19 days
napuno ng hagikgik at ingay sa bahay ni yangyang at nagulat siya nang makita niya ang isang batang babae na napakacute and her hair braided plus her bratz backpack na nakikipaglaro sa kaniyang ina and he overheard their conversation
“yoya after naming umalis saka natin tutuloy mag play?” she asked cutely, yes yangyang is not that fond of kids pero kita mo sa nanay niya na natutuwa siyang nakikipag laro sa bata
“yes po apo, for now tito yang and tito nono will take you out ha”
“ma, good morning” at nang marinig ng bata ang boses niya ay agad itong nagtako sa likod ng kaniyang ina.
“ oh good morning nak, this is ningning, jeno’s pamangkin ibinilin daw ng ate niya na samahan niyo ni jeno at parehong busy ang mama at papa niya kaya kayo na bahala ha.”
“bawal humindi magtatampo ang bata” sabat ni jeno bago pa man magsalita si yangyang. kaya wala na siyang magagawa kaya nilapitan niya si ningning para hindi na rin ito mahiya sa kaniya.
“ hi ningning! i’m tito yang pero you can call me yangie, samahan ka naming ni tito nono for today ha kami muna kasama mo mag play okay lang ba?”
“okay lang po” she replied while nibbling her fingernails
“saan gusto pumunta ni ningning?” tanong ng kaniyang tito nono
“tito nono gusto ko po mag playground tapos mag toy kingdom”
“sige ningning pupuntahan natin lahat ng iyan basta promise tito yang and tito nono na very good ka para ibili ka namin ng toys okay?”
“yes po tito yangie”
they went around the park buti nalang maraming tao kaya maraming nakalaro si ningning sa playground if hindi mo sila kilala surely you’ll notice that they look like a family kaya di maiiwasan na may nagtanong na magulang sa kanila
“ang cute naman ng anak ninyo mukhang pinalaking mabuting bata”
“ay h---”
“thank you po, sobrang patient nga po ng asawa ko eh buti po nabablance pa ho naming ang pagtatrabaho at pagpapalaki ng anak” bago pa man ideny ni yangyang ay inunahan na siya ni jeno saka inakbayan
‘kurot to sakin mamaya’ isip isip habang ngumingiti dahil may pagka loko loko talaga tong mapapangasawa niya.
time flew fast at maya maya lang ay kumakain sila sa jollibee not beating the happy family allegations paano ba naman siya ang bahala mag ayos ng bib ni ningning para madumihan ang damit nito at si jeno ang nagpalit ng damit ni ningning at naglagay ng pulbo para hindi ito matuyuan ng pawis and jeno wearing a light blue polo didn’t help dahil mukha talaga siyang ama ni ningning.
their day ended by buying all the toys na maya’t maya tinuturo ni ningning sa toy kingdom and sino ba naman ang tito yangie niya to say no to her hindi ba.
nakatulog na si ningning sa likod ng sasakyan ng maihatid siya sa bahay nila yangyang
“thank you for today jeno nag enjoy ako alagaan si ningning”
“thank you rin dami mo ba namang biniling laruan para sa kaniya” habang ngumingisi “sige na iyang una kami” jeno broked their undisturbed silence.
“ingat kayo” and he kissed ningning na rin.
nang makapasok siya sa loob ng kanilang bahay there is his mother enjoying her teatime alone. saka niya bineso ito sa pisngi.
“enjoyed today nak?”
he smiled before he answered ‘yes po ma.”
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
13 days
it was an ordinary day at sobrang payapa ng paligid pero nabati ata ni yangyang dahil sa payapa nilang subdivision it was an odd scene to witness a truck na papalapit sa bahay nila at may bababang lalaki na akala mo kinain yung mga barbell sa gym hindi pa siya mahihismasan kung di pa binigay sa kaniya ni jeno ang mga panlinis ng sasakyan.
“anong gagawin ko dito? bakit mo binibigay sa akin?” taking tanong niya kasi anon ga naman gagawin niya sa basahan at mga car cleaners na hawak niya
“obviously lilinisin mo yung sasakyan” sabi naman ni jeno na akala mo hindi mahirap yung pinapagawa niya
“bakit ko naman lilinisis yung sasakyan mo saka may pera ka naman pang carwash ako pa papaglinisin mo” pagdadahilan naman niya.
“baka po nakakalimutan niyo, ako lagi sumusundo sayu kapag umaalis tayo na hindi mo pwedeng hindian kasi may deal tapos gastos ko lagi yun aba di pwedeng pasahero ka lang no kaya dapat may ambag ka din linisin mo yung sasakyan para sulit yung pagdadrive ko”
ano lalaban pa ba si yangyang kahit na alam niyang iniinis lang siya ni jeno, kaya nilinis niya na rin ang sasakyan kahit na ilang beses siyang alising ang dumi dito at pawisan.
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
kakatapos lang ni yangyang maligo kaya gulat siya nang madatnan niya si jeno na nakaupo at hinihintay pala siya
“ano ginagawa mo bakit nandito ka pa, nilinis ko na yung truck mo?”
“sungit naman, aalis tayo kakahiya naman ang linis ng sasakyan ko tas hindi kita rerewardan diba.”
halata kay yangyang na naasar siya pero paniguradong hindi yun ang dahilan bakit siya namumula.
well jeno just took him on a nightime picnic date sakto weekdays at walang masyadong tao kaya tahimik ang paligid at hindi naman nakakahiya na sila lang dalawa dahil tago naman ang lugar na pinuntahan nila.
“congrats yang you earned this date, habang naglilinis ka kanina, i prepared this alam ko naman na gusto mo matikman yung mga luto ko”. inirapan lang siya ng nakababata pero nagawa niyang maubos ang ang lahat ng pagkaing niluto jeno.
nitong mga nakaraang araw he felt nothing but happiness and he’s thankful for the man beside who brought him that. here he is again feeling the familiarity of unfamiliarity but it’s not bothering him as long as nandiyan si jeno. alam niya papalapit na siya sa pagkatalo niya, who knows what the coming days might bring.
♡ ´ ･ ᴗ ･ ` ♡
8 days
ilang araw nalang ay matatapos na ang isang buwan, and it’s what kept yangyang up late at night. nakailong ikot na siya sa kama sa kakaisip kung ano ba ang gusto niyang mangyari, it cannot be ignored that the whole time he spent time with jeno, that is the time he felt happiest.
there’s only one way to end the conflict kaya he reached his phone laying on his tabletop, and he called the only person that can help him find his answer. there was a long ring at the other line bago nito sagutin ang tawag
“hello yang napatawag ka?” there is his favorite voice and the sweet sound of his name kapag siya ang tumatawag nito sa kaniya.
“wala naman bored ako at di ako makatulog” while fidgeting his blanket dahil alam mong kinakabahan siya sa kausap niya need pa bang iexplain eh si jeno iyang kausap niya of course it’s obvious, he’s nervous.
“bakit di mo try magbilang ng tupa tapos pag nabilang mo na at di ka parin nakatulog saka mo ko tawagan ulit.
“ilan naman bibilangin ko?” if this happened the first time they meet or nung mga unang araw na magkasama sila he won’t easily surrender like this pero wala eh si jeno iyan.
“500 hehehehe” lord bakit ba ang cute niyang tumawa, naiimagine siguro ni yangyang yung mata niyang mapupungay na nakikisabay sa mga labi niya pag ngumingiti ito. oh god he’s down bad. talo na siya okay.
he started counting….
1
up until now hindi pa rin makapaniwala si yangyang, he was just bad drunk ng gabing yun but taking home a husband was not part of the plan at mas lalong di kapani paniwala na si jeno iyon.
150
oo na aaminin niya, ayaw naman talaga nung una, he really hated the idea of marrying this samayed-looking man, pero baka nakalimutan niyo hopeless romantic is his personality kaya hindi naman talaga malayong mahulog siya kay jeno all in one package ba naman and he dug his own grave by agreeing to this deal, ayan tuloy alam niyang wala na siyang takas.
280
compared to how he looks jeno does not really look like a man he’d fall in love to pero sab inga nila sa life you should expect the unexpected at be careful what you wish for. ginusto niyang maalagaan, ginusto niyang magkajowa or mali gusto niyang ng taoang may magmamahal sa kaniya and here he is all in one package na si jeno kaya everyday is a struggle para pigilan ang marupok niyang heart na eventually bibigay din naman. sus yangyang kunwari ka pa.
350
siguro if there’s one thing na favorite niya about jeno is he knows kahit na hindi niya sabihin and he is a man full of surprises parang pandora’s box. the more time you spend with him, the harder you’ll fall. wala nang iaahon. ikaw ba naman dalhin sa dagt tapos manood kayo ng sunset, two things na favorite niya baka three na if isasama mo yung taong kasama niya non. but yeah he’s lucky and thankful to whoever is behind his happiness.
420
hindi lang sa puso niya panalo si jeno, boto pa ang buomng angkan nila sa kaniya, when they had dinner with the whole liu clan, makikita mo how easily jeno fit in to their family and how perfectly fit he is in his life. who knew na pasasalamatan niya ang lasing niyang sarili for dragging jeno into their house and introducing him as his fiancé. layo na ng narrating mo yang.
500
nasa panghuling tupa na siya, but here he is still wide awake, his mind occupied with jeno. sige nan ga he occupied his heart na rin. di na kailangan kumatok, siya na mismo magbubukas ng pintuan and would gladly welcome him inside. the next time na magkita sila baka siya na mismo kakatok sa puso nung isa.
and his phone rang.
“silip ka sa bintana”
kaya pala nakarinig siya ng sasakyan kanina, jeno went to see him waving from his motorcycle along with a bag of mcdo.
he waste no time at agad siyang bumaba at kabukas palang ng pintuan ng bahay nila and hindi man lang niya binigyan ng chance magsalita ay niyakap niya na ang binate. ganun siya kasabik kay jeno. here it is and jeno’s wristwatch read 11:11
“jeno pikit ka.” at pumikit naman ang binata
saka niya hinigit ang collar ng polo nito and there, their lips touches perfectly fitted for each other. like a bliss. saka niya hinawi ang buhok nito, alam niyang jeno’s still in shock of what he did.
hinawakan niya ang kamay ni jeno ang lamig buti nalang he has enough heat to warm up his hand just like how jeno warmth up his heart.
“alam mo ba the first time we dated and when we watch the sun set, you look more pretty than sky when the sun sets. kaya mr. lee jeno tuloy na natin ang kasal?”
“edi inaamin mong talo ka na?” jeno snake his arms around his waist, tight like he didn’t want to let him go.
“sa’yo palang naman panalo na ako.” tightly hugging the man and hearing his heartbeat kahit noon pa man alam niya their two hearts are beating in sync.