Chapter Text
Mabilis na napalingon si Sunoo nang makarinig siya ng ingay mula sa likuran.
Napagitla pa siya ng kaunti nang makitang may taong nakayuko sa entrance.
` Nandito na naman siya?’ naiusal niya nalang sa isipan habang pinagmamasdan ang binatang natatarantang inaayos ang mga natumbang lata ng pintura sa gilid.
"What are you doing here, Sunghoon?" panimulang bungad niya rito habang sa loob loob niya ay nagsisimula na siyang makaramdam ng pagkairita dahil sa presensiya ng lalake.
Mabilis siya nitong nilingon pagkatapos nitong itayo ang huling lata ng pintura bago ito ngumiti ng malawak atsaka nahihiyang kinamot ang leeg at kumaway ng maliit.
"Ah..Napansin ko kasing wala ka sa classroom kaya naisipan kong baka dito ka pumunta haha." paliwanag ng binata.
Nakipagtitigan pa ng saglit si Sunoo at nang makitang hindi pa din tumitingin palayo ang binata ay siya na mismo ang umiwas at nanliit ang matang napabuntong hininga na lamang.
Naiinis siya ng bahagya sa isiping dapat ay mag-isa lamang siya ngayon at nagpapakatangay sa proseso ng pagpipinta ngunit eto...narito na naman ang binata.
He's stucked with Sunghoon once again.
He's stucked with this guy na ilang beses niya nang ni-reject ngunit narito padin, paulit-ulit pading nagpaparamdam at nangungulit sa kaniya.
Hindi niya maintindihan kung bakit tila ba napakamanhid ng binata para hindi maramdaman na wala siyang interes dito at wala siyang balak ie-entertain ang pagpapansin nito sa kaniya.
It's been 4 years for god's sake.
But what he can do? Ano pa bang puwede niyang gawin para ipamukha kay Sunghoon na wala itong pagasa sa kaniya?
The guy is already aware na Sunoo is not into guys or men pero Sunghoon remained unfazed and nonchalant about it.
Minutes have passed and muling napalingon si Sunoo sa likod ng marinig niya ang mahihinang yapak nito..
"Bakit ba hindi mo kasama mga kaibigan mo? Hindi ka ba nabo-bored kakapanuod sa akin dito?." komprenta niya rito bago muling bumalik sa paghahalo ng pintura.
"Huh? Wala sila..Huwag kang magalaala, hindi naman ako nabobored actually.." natigilan ito bago mahinang nagpatuloy. "Ang peaceful mo ngang tingnan."
What the heck is he saying?
Napapikit nalang ng mata si sunoo dahil pakiramdam niya ay mamatay ata siya sa kunsimisyon sa binata.
'He's really dense, isn't he? Hindi niya ba maramdaman na hindi talaga ako komportable sa presensiya niya?' naiiritang usal niya sa isipan bago napangiti nalang ng mapait sa sarili.
Mukhang wala na talaga siyang magagawa para paalisin ang lalake.
Another Minutes have passed once again and Sunoo have finally finished his artwork despite the fact that he's feeling uncomfortable internally knowing sunghoon was observing him the whole process.
He let out a soft sigh, completely forgetting the fact na he was annoyed earlier because of Sunghoon. He was now immersed with the satisfaction after he feel like he managed to outdone himself again.
Pinagmamasdan muna niya ng ilang sandali ang kaniyang obra bago wala sa sariling napapalakpak.
"Wow ang ganda."
‘Ay tangina.’ bulalas niya sa isipan habang napagitlang muli.
Saglit niya atang nakalimutan na nandito pa pala ang lalakeng ito.
Lilingunin niya sana ang binata upang pagsabihan nang bigla siyang matagilan.
Hindi niya alam kung kailan o paano, ngunit ngayon ay ramdam na ramdam niya ang maiinit na hininga ni Sunghoon sa leeg niya.
Wala sa sariling nagsitayuan ang mga balahibo niya sa balat at parang siya ay natuod sa kinakaupuan.
"Ang galing mo talaga Sun." rinig pa niyang bulong nito sa may bandang kaliwang tainga niya.
Halos manginig ang kalamnan niya at manlabot ang kaniyang mga binti kahit siya ay nakaupo dahil sa lalim at nakakahumaling na boses nito. 'teka bakit ba ganito ako maka-react?' tanong niya sa isip. Kaagad agad niyang iwinaksi ang pakiramdam na iyon at kuno't noong nilingon si Sunghoon.
Si sunghoon na hawak ang sariling panga habang mariing nakatingin sa obrang nasa harapan nila.
The first thing he noticed is how close Sunghoon's face is next to him. Pinagmasdan niya muna ng kaunti ang mukha nito bago mabilis ding napabaling ang atensyon niya sa mga mata ng lalake.
They are twinkling.
or maybe, they are in fact, they are not but it couldn't change the fact that sunghoon's reaction was something that made the little artist inside him feels good.
Pakiramdam ni Sunoo ay may parang kung anong bagay ang humaplos sa puso niya pagkakita ng reaksyon nang binata.
Para itong batang mangha mangha sa nakikita and Sunoo doesn't know what to say.
If you're gonna ask sunoo about the whole complicated situation he has with sunghoon? He would definitely say "Sunghoon is annoying" because why wouldn't he be annoying? For the fact that they've known each other for years, Sunghoon was rentless and unstoppable. Sure, he's not persuasive and aggressive pero it can't change the fact that the countless rejections isn't enough to make him stop adoring and following Sunoo.
Siguro nga naiinis siya sa binata, sa mga ginagawa nito at sinasabi pero masisi mo ba siya? Pakiramdam niya napakasama niyang tao sa tuwing paulit ulit niyang kailangang ipaliwanag kay sunghoon na hindi, hindi sila pwede.
Sunoo is not rude neither petty. The least thing he wants was to be a jerk, so what he try to do was to continue ignoring him and treat him just like a normal classmate. He had done everything in his power to make sunghoon realized that it's impossible for the both of them.
He felt bad.
He felt bad for Sunghoon..
because he's really a nice guy pero hindi niya kayang pilitin ang sarili para magustuhan ang lalake.
Kahit pilitin niya ay alam niyang magiging unfair ito para sa binata.
"Hindi ba malapit na art exhibit?, isasali–" natigilan sa pagsasalita si Sunghoon nang mapansing nakatitig na pala si Sunoo sa kaniya na mukhang malalim ang iniisip.
Mabilis na natameme si Sunghoon at napalunok sa distansiya at paraan ng pagtitig na ginagawa ni sunoo sa kaniya.
Gusto matawa ni Sunoo sa naging reaksyon nito pagkatapos niyang namalayan na nakatingin na pala siya sa binata ng matagal pero mabilis din niyang pinigilan at baka iba pa ang pumasok sa isip ng binata kung sakali. Binalingan niya nalang muli ng pansin ang obra niya.
Ramdam niya padin na nakatitig ito at hindi padin umaalis sa puwesto sa likod niya.
Hindi man niya gusto nguni't nararamdaman niya ang paglapat parin ng maiinit ng buga ng hangin ni sunghoon sa leeg niya.
Tangina talaga.
"You're too close, Sunghoon." sita ni Sunoo dahil naiilang nadin siya.>
‘God, I'm not gay’ naiusal niya nalang sa isiping silang dalawa lang lalake ngayon nagiisa sa isang kwarto at kapwa magkalapit pa nga.
Pero parang walang narinig ang lalake at nanatili lang ito sa tabi niya
Tila ba nawala na ito sa sariling mundo.
Nilingon niyang muli si Sunghoon para sana pagsabihan ulit ng nakasimangot pero natahimik siya pagkakita sa malalim na tingin ng lalake.
" Yes, I'm close to you..but why does it feel that you're too far away for me to reach?" rinig niyang bulong ni Sunghoon.
Kitang kita niya ang lungkot, pangungulila pait at sakit sa mga mata nito habang nakamasid padin sa mukha niya.
He knows.
Matagal naman na niyang alam na kailan man ay hindi masusuklian ni Sunoo ang nararamdaman niya para rito.
Pero hindi niya kayang humakbang palayo.
Hindi niya kayang umalis at talikod.
Hindi niya kayang iwan ang binata.
Hindi niya kaya..
Hindi niya alam paano.
Nakakasira man ng dignidad pero sa limang tao na naging magkaklase sila, sa apat na taon na natira— si sunoo na ang laging laman ng isip at puso niya.
He wants to be closer to Sunoo.
He wants to be with him all the time.
He wants to know everything about him.
He wants him.
He needs Sunoo.
but he couldn't. He doesn't know pero sinusubukan niya. Mali nga bang sumubok? Mali bang umasa?
Napa-yuko nalang siya ng ulo sa bigat ng dinadala ng dibdib niya ngayon bago napagdesisyunang umalis nalang. Sanay naman siya, kahit i-tanong pa sa mga schoolmates o mga kaibigan niya. Ano pa ngang bago?
Napatayo mula sa pagkakaupo si Sunoo at pinanuod ng tahimik si Sunghoon.
Kahit hindi na ito magsalita ay ramdam na niya na nasasaktan ito.
"I'm sorry." he whispered because that's the only thing he can say..
Kailanman ay hindi niya naman ginusto makapanakit ng damdamin ng ibang tao mas lalo na kay Sunghoon.
Napakabait at responsible nitong tao at estudyante, sa limang taon nilang magkaklase ay wala ata siya masasabing masama rito.
Kaya nung nagtapat ito ng nararamdaman niya sa unang pagkakataon kay Sunoo ay halos hindi alam ni Sunoo kung paano ito haharapin mas lalo na nung nalaman nang buong eskwelahan ang tungkol rito.
It made sunoo feels like he's under the microscope like he is some sort of specimen needed to be study for how he was able to endure sunghoon and bakit nga ba hindi niya bigyan ng pagkakataon ang lalake? Idagdag pa nga sa pang-aasar at kantyawan ng mga tao sa kanila. Nakakakilabot. .
Hindi naman niya kayang ipuwersa ang sarili na gustuhin ang lalaki dahil hindi nga siya interesado sa katulad ng kaniyang kasarian besides may nagugustuhan nadin siya currently. Si Chelsea.
Papahirapan niya lang ang sarili at Si Sunghoon kung ipipilit niya..hindi ba?
"Sunghoon–" pagtawag pansin niya rito.
"I'm sorry.. I'm sorry for everything okay? Alam kong ilang beses na paulit-ulit tayong ganito and paulit-ulit lang din naman ang mga sinasabi ko sayo." napapikit siya ng saglit dahil kahit ata ilang beses niyang sabihin ang mga katagang ito ay pakiramdan niya siya na ata ang pinakamasamang tao sa mundo.
"Hindi ko kaya..Hindi kita kayang gustuhin. You deserve someone better and hindi ako iyon. Hindi tayo para sa isa't isa." mabigat at puno ng kasiguraduhang wika niya.
"May iba pa sigurong plano ang tadhana para sa atin hindi ba?..kaya tama na Sunghoon..tama na." malungkot at dahan dahan niyang usal habang may nakapaskil na malungkot na ngiti sa labi niya.
'Lord tatanggapin niyo parin naman ako sa langit kahit ganito, 'diba?'
Kitang kita niya kung paano unti-unting namuo ang mga luha sa mga ni Sunghoon, kung paanong dahan-dahang naglandas ang mga luha nito sa mukha at kung paano na ang tahimik na silid na pinaglalagyan nila ay napuno ng mahihinang hikbi ng binata.
Masakit.
Hindi lang para kay Sunghoon ngunit si Sunoo ay nasasaktan din.
God knows that he never wants this.
Hindi niya kailanman ginusto makasakit ng tao lalo na never na may ginawang mali sa kaniya si Sunghoon and all along puro kabutihan at pagmamahal lang ang binigay nito sa kaniya.
Pero kailangan niya talagang ipamukha sa lalake na wala, hindi pwede at ayaw niya.
He badly wants to set Sunghoon free. /> He wants Sunghoon move on from him and live a life without him.
Paulit-ulit nalang ang nangyayari sa kanila at paulit-ulit nalang din nahihirapan at nakokonsensiya si Sunoo.
Dahan dahan niyang nilapitan si Sunghoon at marahang tinapik ang balikat nito to comfort him when Sunghoon suddenly held his hand bago pa man niya maalis ang kaniyang kamay sa balikat nito sa gulat.
"Maybe," mahinang sambit ni Sunghoon bago mahigpit na hinawakan ang kamay ni sunoo at dinala ito sa kaniyang dibdib.
"Maybe we could force things out..
Maybe i have to push a little more.." Sunghoon murmured bago ito nagtaas ng ulo at mariing tinitigan ang mga mata ni Sunoo.
Nakaramdam bigla ng takot si Sunoo sa hindi malamang dahilan...
"Sunoo kaya kong labanan ang tadhana para sayo. Ako na bahala sa ating dalawa..." may napaskil na ngiti sa labi nito habang malambing na hinahalikan ang isang kamay ni sunoo na yapos yapos niya.
Bakas pa sa mukha nito ang mga luha mula sa kaninang pag-iyak.
"I can do anything for you sunoo" madamdaming sabi pa nito bago inabot ang mukha ni sunoo gamit ang isang kamay bago ito hinaplos ng dahan-dahan.
Hindi alam ni Sunoo kung bakit hindi niya maigalaw ang kaniyang mga paa at nanatili padin siyang nakatitig sa binata.
Hindi niya na alam ang nangyayari.
There is something inside of him telling him to go and run away immediately.
"...even if i have to do every means for you to realize that I'm the only one for you"
"Ako lang dapat."
"Akin ka lang."