Chapter Text
นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย
ผมโคตรจะไม่เข้าใจร่างกายตัวเองเลย
หลังจากความโกลาหลที่เกิดขึ้น ผมก็เดินแยกออกมาคนเดียว
คนเดียว ที่จริงคำนี้ผมไม่ต้องพิมพ์ก็ได้ เพราะใครที่รู้จักผม บอส ก็จะรู้ว่าผมมักจะอยู่คนเดียว
ขนาดเพื่อนสนิทตั้งแต่มอต้นมันยังไม่เอาผมเลย
เรื่องนั้นช่างมันก่อน มาสนใจเรื่องนี้ก่อน
ตอนนี้ผมอยู่ในห้องน้ำชายในอาคารเรียน ที่มาที่นี่เพราะตอนนี้แทบไม่มีใครอยู่บนอาคารเรียนแล้ว ยิ่งหลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วด้วย
แล้วทำไมผมมาอยู่ที่นี่?
เหตุผลแรกคือ ผมมาดูแผลที่ปากของผม เจ็บชิบหาย โดนต่อยเนี่ย เป็นคนต่อยก็เจ็บ เห็นในหนังชอบต่อยกัน ไม่ยักรู้ว่าคนต่อยก็เจ็บเองด้วย
ส่วนเหตุผลที่สอง
จะพูดยังไงดีหล่ะ
เอางี้ ผมต้องบอกก่อนว่า ถึงแม้ว่าผมจะคิดว่าตัวเองเป็นเด็กวัยรุ่นชายมอปลายธรรมดาๆ แต่ ผมก็รู้ตัวนะว่า บางเรื่องผมก็ไม่ธรรมดา
ไอที่ไม่ธรรมดาเนี่ย คือ ผมไม่เกิดอารมณ์กับรูปโป๊เปลือยของผู้หญิง ไม่สิ พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก เพราะรูปโป๊เปลือยผู้ชายผมก็ไม่เกิดอารมณ์นะ
นั่นไง ธรรมดาสะที่ไหนล่ะ
ผมว่าผมอาจเป็น asexual, unromantic type ซึ่งมันก็โอเคนะ ไม่มีปัญหาเดือดร้อนอะไร
ที่นี้ กลับมาที่เหตุผลข้อสองของการที่ผมมาอยู่ที่นี่ ประเด็นคือ ตอนนี้ผมเกิดอารมณ์ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรเป็นตัวกระตุ้น ความโกรธ? ความหงุดหงิด? ความรำคาญ? การเห็นความล้มเหลวของผู้อื่น?
โอ๊ย ช่างแม่งละกัน เดี๋ยวค่อยคิดอีกที
ผมตัดสินใจจะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง แต่พอหันมาก็เจอคนที่เขาพึ่งฝากรอยแผลไว้บนหน้า
มันยืนนิ่ง ผมก็ยืนนิ่งตามดิ
ถ้าต่อยกันอีกที งานนี้ไม่มีคนห้ามมวย คงมีปางตายกันไปข้างนึงแน่
แล้วอยู่ดีๆไอเหี้ยนนมันก็ยิ้ม ยิ้มไม่เหมือนทุกทีที่มันยิ้มนะ อันนั้นมันโหมดบริหารสเน่ห์ เรียกคะแนนความนิยม แต่อันนี้แม่ง ยิ้มแบบ แบบที่ทำให้ผมรู้สึกขนลุกได้อ่ะ บอสที่ไม่ค่อยกลัวอะไรหรือใคร กำลังกลัวไอนน?!?
ในเมื่อมันไม่พูดอะไร ได้ งั้นกุเริ่มเอง
“นี่ ตามมาต่อยกุถึงในนี้เลยเหรอ เอาเลย ตรงนี้ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครห้าม อยากทำไรทำเลย”
ผมพูดไปด้วยความรู้สึกที่เต้นตุบๆอยู่ในอก รู้สึกเหมือนมีบางอย่างวิ่งไปทั่วตัว
คนตรงหน้าไม่รอช้า พุ่งเข้ามาหาทันทีที่ผมพูดจบ
แต่จากที่ผมคาดว่า หมัดไอนนจะฝากรอยไว้ที่หน้าผมอีก ผมกลับถูกมันดันไปกระแทกกำแพง หลังนี่รู้สึกชา โชคยังดีที่หัวผมกระแทกไม่แรง แต่นี่ก็เบลอไม่น้อย
“ที่พูดจากวนตีนมาตลอด เพราะชอบแบบนี้ใช่มั้ยอ่ะ แบบนี้อ่ะ” ตอนแรกผมงงนะ ว่ามันพูดบ้าอะไรของมัน แต่พอมันเน้น แบบนี้อ่ะ พร้อมเอาเข่าเบียดเข้ามา ผมก็หายใจติดขัดขึ้นมาทันที
“มึงพูดอะไรของมึง มึงหงุดหงิดในความห่วยในการเป็นประธานนักเรียนของมึง แล้วอยากมาระบายกะกุก็เชิญ เชิญเลย กับกุไม่ต้องสร้างภาพก็ได้ เพราะกุดูออก” ตอนผมพูดเข่าแม่งก็หยุดเบียดมานะ แต่เป็นผมเองที่รู้สึกอยากเขยิบไปเบียดกะเข่ามันแทน
แม่งเอ้ย
“มึงพูดเองนะบอส” ผมเห็นอะไรแว้บๆในแววตาไอนนก่อนที่มันจะบดปากของมันบนปากผม
เอ่อ ใช่ ผมไม่ได้พิมพ์ผิด ไม่ใช่แค่คุณที่ประหลาดใจ เพราะผมโคตรจะเซอไพรส์
ปากที่บดจูบเข้ามานี่ประหนึ่งกระแทก แผลที่ปากก็โคตรเจ็บ เข่ามันก็เบียดกับบอสน้อยที่ไม่รู้จะตื่นอะไรขนาดนั้นประหนึ่งเข่าไอนนเป็นเพื่อนรักที่พลัดพราก ส่วนไหล่ผมก็โคตรเจ็บ เพราะไอนนมันบีบไว้แน่น
แต่ที่ผมเซอไพรส์ที่สุดคือ จากทั้งหมดทั้งมวลนี้ มันยิ่งทำให้ร่างกายผมโคตรตื่น
เชี่ยละ!!!!!
นี่กุเป็นมาโซชิสต์เหรอเนี่ย
“เชี่ยนน ปล่อยกุ” แล้วมันก็ปล่อยจริงๆ แต่ปล่อยแค่ปากนะ มือมันยังล๊อกตัวผมไว้อยู่เลย
“ทำไม ไหนมึงบอกว่าอยากระบายอะไรกับมึงก็ทำได้ไง” ผมมองจ้องหน้าไอนนเขม็ง นี่มันตัวปลอมป่ะวะ แล้วมัน จูบผมทำไมว่ะเนี่ย
“กุไม่ได้หมายถึงแบบนี้”
“แบบ เนี้ย อ่ะนะ” มันพูดพร้อมเพิ่มแรงบีบที่ไหล่และที่มือผม โดยเฉพาะเข่ามันที่ผมอยากจะเตะไปให้พ้นๆตัวผม
ทุกอย่างที่มันทำ ทำให้ผมอยู่ในจุดที่แทบไม่มีสติ สมองผมกำลังจะขาดเลือด ร่างกายผมจะขาดออกซิเจน เพราะเหมือนว่าเลือดจะไปเลี้ยงแค่ที่จุดๆเดียว
จังหวะ แรง การเสียดสี
ทุกอย่าง
ไอนนทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง
หายใจหอบ สั่น ขาเริ่มอ่อนแรง แต่ร่างกายก็ขยับตอบมัน
ทุกอย่างอยู่เหนือการควบคุมของผม รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหุ่นชักที่กำลังถูกเล่น
ผมหลับตา ความรู้สึกท่วมท้น จนร่างกายผมสั่นสะท้านด้วยความต้องการ
นี่เป็นอะไรที่ผมไม่เคยประสบพบเจอกับตัวเองมาก่อน
รู้สึกได้ถึงมือล่องหนที่ลูบไปมา ริมฝีปากที่พรมจูบที่ใบหน้า สันกราม ลงมาเรื่อยจนถึงบริเวณลำคอ
กระดุมเสื้่อถูกปลดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้อีกทีก็ตอนบ่าของเขาถูกขบกัด
นี่ผมเป็นมาโซจริงๆสินะ
จากตอนแรกที่ยืนพิงผนัง กลายเป็นเริ่มลงมากองกับพื้น ขางี้ล้าไปหมด ไอนนก็ไม่ได้ยึดไว้แต่เหมือนจะช่วยดึงให้ผมนั่งลงด้วยซ้ำ
ในขณะที่ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่ง มันก็มีบางสิ่งที่สวนทาง ผมกำลังจม แต่เหมือนไอนนมันดึงผมขึ้น ขึ้นสูง สูงจนผมแทบหายใจไม่ออก
รสสัมผัสเน้นๆ ย้ำ ความเจ็บ ความปวด ที่ หนักบ้าง เบาบ้าง ทำให้ผมหลงใหล มัวเมา ปล่อยให้มันทำทุกอย่างที่มันอยากทำ หมดแล้วซึ่งกำลังขัดขืน
ถามจริง จะขัดขืนทำไม ในเมื่อที่มันทำนี่สนองความต้องการที่ผมไม่เคยรู้ตัวมาก่อนด้วยซ้ำ
แต่แล้วผมก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่ของสงวน ผมลืมตาขึ้นเพื่อเจอกับสายตาที่กำลังมองผมอยู่ คือไอนนมันจับ มันสัมผัสสะเหมือนเป็นของๆมันเอง
“ถามจริง มึงช่วยตัวเองบ่อยมั้ยวะบอส”
เสือก!
ผมไม่ได้ตอบนะ เพราะผมไม่ว่าง กำลังยุ่งกับการกัดริมฝีปากตัวเอง เพื่อไม่ให้เสียงครางอือในลำคอดังออกไป ถ้าบังคับได้ ผมไม่ได้อยากจะครางด้วยซ้ำ
“.......นนนน…..กุ……”
ว่างเปล่า
อารมณ์ ความรู้สึก สมองหยุดทำงาน
ล่องลอย
ไอนนผละจากผมไป ผมรู้สึกได้แม้ยังไม่ลืมตา หัวใจที่เต้นรัวเร็วค่อยๆชะลอลง
“แชะ!”
เสียงกล้องทำให้ผมลืมตาทันที
เห็นไอนนยิ้มกับมือถือตัวเอง
“มึง...ทำบ้าอะไร”
“ถ่ายรูปไง” คนตรงหน้าตอบ พร้อมเดินมานั่งยองๆใกล้ๆผม โชว์รูปที่พึ่งถ่ายไปให้ดู
รูปผม เสื้อผ้าหลุดลุ่ย นั่งพิงกำแพงในห้องน้ำ ดูก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมอยากจะยกมือขึ้นคว้ามือถือมันนะ แต่ผมยังไม่หลุดจากสภาวะ post-orgasm
“มึง ทำแบบนี้ทำไม นี่มึงเกลียดกุมาก ขนาดต้องทำแบบนี้เลยเหรอวะ”
ไอนนมองหน้าผม เราจ้องตากันสักพักก่อนมันจะตอบคำถาม
“เกลียด?” ผมยังคงมองหน้ามัน มองมือมันที่ยกขึ้นมากลัดกระดุมเสื้อคืนให้ผม
“กุจะเกลียดคนอย่างมึงได้ไงวะบอส”
ผมไม่เข้าใจว่ะ
แล้วมันก็โน้มตัวมาจูบแผลที่มุมปากของผม
ผมไม่เข้าใจเลยสักนิด
“แล้วค่อยคุยกันนะ” มันโบกมือถือในมือ ยิ้มให้ผม แล้วเดินออกไป
ทิ้งให้ผมจมอยู่กับโลกความคิดของตัวเอง
---------------------------------------