Work Text:
“สั้นไปไหมนะ”
ชุนโนะสุเกะพึมพำกับตัวเองขณะหมุนตัวอยู่หน้ากระจก เสื้อครอปตัวสั้นสีอ่อนประดับลวดลายน่ารัก เขารู้สึกว่ามันทำให้นึกถึงฤดูร้อนที่สดใส
“คงต้องออกกำลังกายอีกหน่อย”
เขายังคงพูดคนเดียวและมองไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องนอน เป็นจังหวะเดียวกันกับเพื่อนร่วมห้องเปิดประตูเข้ามาพอดี โซมะมองชุนโนะสุเกะที่ในชุดสำหรับเพลงใหม่ กำลังลองสวมหมวกและถ่ายรูปเล่นอยู่หน้ากระจก ไม่ได้สนใจว่าเขาเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้นิ้วลูบลงที่ด้านตรงช่องว่างระหว่างเสื้อตัวสั้นและขอบกางเกง ชุนโนะสุเกะยืนแข็งทื่อรู้สึกเหมือนขนทั้งตัวกำลังตั้งชัน
“โซมะ!!” คนตัวเล็กหันมาแว้ดมือเล็กฟาดลงบนต้นแขนอัตโนมัติ
“โอ้ย เจ็บๆๆ” โซมะทำเป็นร้องโอดโอยทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เจ็บแม้แต่น้อย
“เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง” หน้ามุ่ย ๆ บ่นใส่จนคนตัวสูงนึกขำอย่างเอ็นดู
“ชุดนี้เข้ากับนายดีนะ”
สายตาที่มองอย่างแทะโลมไม่ปิดบัง ไล่จากใบหน้าของชุนโนะสุเกะจนไปถึงช่วงเอวเล็กที่พ้นเสื้อมาเล็กน้อย คนตัวเล็กรู้ว่ารูมเมทกำลังคิดอะไรอยู่ เขายกแขนคล้องคนตรงหน้าอย่างจงใจชายเสื้อยกขึ้นสูงเผยหน้าท้องแบนราบ
“มองอะไรโซมะ” ชุนโนะสุเกะเลิกคิ้วถาม
คนตัวสูงไม่ตอบอะไรแต่มือใหญ่ทั้งสองข้างวางบนเอวเล็กอย่างเหมาะมือ โซมะไม่ได้ทำอะไรนอกจากวางมือไว้เช่นนั้น ความอุ่นจากฝ่ามือทำให้ชุนโนะสุเกะเริ่มประหม่า เขาไม่แน่ใจว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์คิดจะทำอะไรต่อ
“หรือไม่อยากให้มองอย่างเดียว” เสียงทุ้มถามกลับชิดริมใบหูก่อนจะขบเบา ๆ ที่ปลายติ่งหูคนตัวเล็ก
มือใหญ่ค่อย ๆ ขยับลูบขึ้นเข้าไปในเสื้อที่ถูกเลิกสูง นิ้วแกร่งเขี่ยติ่งไตยอดอกจนเริ่มแข็งตัวเพราะแรงอารมณ์ สองแขนเล็กยังคงคล้องคอโซมะราวกับหาที่ยึดเกาะให้ตัวเองยังยืนอยู่ได้
“โซมะจูบหน่อยสิ” ชุนโนะสุเกะพูดอย่างเอาแต่ใจ
ซึ่งอีกฝ่ายไม่เคยขัดใจอยู่แล้ว กลีบปากนุ่มแนบสนิทกัน ริมฝีปากคนตัวสูงไล่ต้อนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ประคองท้าทอยคนตัวเล็กไม่ให้หนีไปไหน รสจูบทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นเกี่ยวกระหวัดอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่โซมะก็ถอดถอนใบหน้าออกมาก่อนสายน้ำใสเชื่อมระหว่างสองริมฝีปาก
“จูบเก่งขึ้นเยอะเลยนะ” ชุนโนะสุเกะเอ่ยชม
“มีคนสอนดีก็งี้แหละ”
คนตัวสูงตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะกดจูบอีกครั้ง เขาผละจากริมฝีปากไล่ลงมายังซอกคอขาว จมูกโด่งดมกลิ่นหอมอ่อนจากน้ำหอมประจำตัวอีกฝ่าย มือยังคงสาละวนกับยอดอกก่อนจะลูบต่ำลงมาช่วงเอวบาง น้ำหนักเพิ่มขึ้นตามแรงอารมณ์จนชุนโนะสุเกะต้องเตือน
“อย่าให้เป็นรอยเข้าใจไหม”
แรงจากฝ่ามือผ่อนลง ดวงตากลมมองช้อนขึ้นมาอย่างออดอ้อน บางทีโซมะก็เหมือนลูกหมาเชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง
“เก่งมากเด็กดี”
มือเล็กลูบผมสีเข้มอย่างเอ็นดู แต่ถ้าเป็นลูกหมาจริงคงทำอะไรแบบนี้ไม่ได้หรอก มือซุกซนไล้ต่ำไปยังเป้ากางเกงเอวต่ำ ลูบคลำส่วนที่ตื่นตัวขึ้นมา คนตัวสูงนั่งคุกเข่าลงใบหน้าซุกไซร้กับเอวบาง ฟันคมขบเบา ๆ โดยพยายามไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ นั่นยิ่งเรียกเสียงครางเครือที่พยายามสะกดกลั้นไว้ออกจากริมฝีปากเล็กได้เป็นอย่างดี กระต่ายตัวโตใช้ฟันหน้ากัดรูดซิปลงปลายจมูกเฉียดกับส่วนโค้งนูน ที่ถูกกระตุ้นเร้า เขาตั้งใจไม่ปลดตะขอออกเพราะอยากให้อีกฝ่ายอยู่ในชุดที่ครบเซ็ตทั้งตัว มันดูเซ็กซี่กว่าเป็นไหน ๆ
“จะพยายามไม่ให้เลอะชุดนะ” โซมะเงยหน้าพูดยิ้มตาหยี
ส่วนแข็งขืนปรากฎสู่สายตา ลิ้นอุ่นรูดรั้งตามความยาว ก่อนจะกลืนกินเข้าไปในโพร่งปากนุ่ม โซมะดูดดุนราวกับกินไอติมแท่ง มือใหญ่จับเอวเล็กมั่นไม่ให้อีกฝ่ายถดตัวหนี แรงดูดจากปากทำให้ชุนโนะสุเกะเสียดเสียวแทบคลั่ง มือเล็กได้แต่จิกกำกลุ่มผมนุ่มของคนที่นั่งคลุกเข่าอยู่
“ซ โซมะ อือ ม ไม่ไหวแล้ว” ปากร้องครางพยายามให้เสียงเบาที่สุด
พวกเขารู้ว่าสถานการณ์เช่นนี้ค่อนข้างสุ่มเสี่ยงที่คนอื่นจะรู้ เวลานี้ทุกคนอยู่ในหอพักกันหมดดังนั้นทั้งคู่ที่ชอบแอบทำเรื่องพวกนี้เรียนรู้ว่าจะต้องทำให้เสียงเบาที่สุด แต่โซมะกลับยิ่งอยากแกล้งอีกฝ่ายในเวลานี้เป็นที่สุด แรงดูดจากปากทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น ปลายลิ้นโลมเลียส่วนยอดอย่างจงใจ ก่อนจะทั้งหมดจะถูกกลืนกินจนสุดความยาวซ้ำไปมา
“จะเสร็จแล้ว อือ”
ชุนโนะสุเกะบอกก่อนที่ในหัวจะขาวโพลนไปหมด ร่างเล็กกระตุกน้อย ๆ เมื่อปล่อยน้ำขาวขุ่นในปากอุ่น โซมะถอดใบหน้าออกมาแลบลิ้นให้อีกฝ่ายดูผลงานก่อนจะกลืนลงไปจะหมด
“ตาทึ่ม! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ากลืน!” คนตัวเล็กเอ็ดเสียงเบา
“ก็เดี๋ยวเลอะชุดไง” อีกฝ่ายยิ้มแหะไม่ได้กลัวที่โดนดุเลยสักนิด
สงสัยเขาต้องหาทางลดช่องว่างตรงช่วงเอวลงแล้วสิ แบบนี้มันจะอันตรายเกินไปแล้ว!