Work Text:
“ไม่กลับไปนอนเตียงตัวเองเหรอ”
คนตัวสูงถามขึ้นหลังจากคนตัวเล็กล้มตัวนอนบนหมอนใบใหญ่ วันนี้พวกเขาพูดคุยกับแฟนคลับผ่านสเปซจนเวลาตี 1 ครึ่งเข้าไปแล้ว
“ไม่ ฉันจะนอนตรงนี้ถ้านายกลัวว่าจะเบียด ก็ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงฉันสิ” ชุนโนะสุเกะพูดโดยไม่หันมามองนอนตะแคงหันหน้าไปอีกทาง
โซมะไม่พูดอะไรอีกเขานอนลงโดยขยับเข้าไปซ้อนหลังอีกฝ่าย แขนยาวพาดลงบนเอวเล็กอย่างเคยชินส่วนแขนอีกข้างสอดเข้าไปใต้ตัวคนตัวเล็ก ก่อนจะออกแรงดึงอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมอก คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักก่อนจะหันไปแว้ใส่
“อย่ามานอนเบียดนะ! ออกไปเลยไอ้บ้านี่!!“ ชุนโนะสุเกะพยายามที่จะขยับตัวออกแต่เหมือนแรงแขนที่พาดรอบเอวกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น
“ก็ตรงนี้มันเตียงของฉัน ชุนอยากมานอนเอง นอนเถอะง่วงแล้ว” เจ้าของเตียงพูดทั้ง ๆ ที่แกล้งหลับตาทำเป็นไม่สนใจ
“ก็นายเป็นคนชวนมานอนไม่ใช่หรือไง” คนตัวเล็กยังโวยอยู่
แต่การที่ชุนโนะสุเกะพูดประโยคนั้นออกมายิ่งเข้าทางของเจ้ากระต่ายตัวโต แขนที่พาดเอวเล็กขยับล้วงมือเข้าไปในเสื้อนอนตัวโคร่งที่อีกฝ่ายชอบใส่นอนเป็นประจำ
“ไหนว่าง่วงแล้ว ล้วงมือเข้ามาทำไม!!“ ถึงปากจะว่าแต่ก็ไม่ได้ผลักไสอีกฝ่ายออก
คนตัวเล็กรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรตั้งแต่ชวนเขามาที่เตียง ทั้งน้ำเสียงและท่าทางแบบนั้น ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็ต้องการมันเหมือนกัน มือใหญ่ลูบไล้ขึ้นตั้งแต่เอวบางไปจนถึงยอดอก โซมะรู้ว่าตรงนี้เป็นจุดอ่อนของชุนโนะสุเกะ
“อย่าเสียงดังนะเดี๋ยวโคฮาคุได้ยิน”
โซมะกระซิบเสียงพร่าก่อนขบใบหูเบา ๆ พร้อมกับขยี้ติ่งไตอย่างจงใจ แพนด้าน้อยกัดปากกลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออก ประสาทสัมผัสเหมือนกำลังเปิดรับจากทุกทาง ด้านหลังรู้สึกท่อนลำอันคุ้นเคยดุยดันอยู่ มือเล็กลูบส่วนหน้าของตนเองผ่านเนื้อผ้า นิ้วเรียวของโซมะขยับย้ายขึ้นสูงไปอีก ชุนโนะสุเกะรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะทำอะไรต่อ ในหัวเขาคิดอะไรไรไม่ออกอีกต่อไปแล้ว ใช้เพียงสัญชาตญาณนำทางเท่านั้น นิ้วชี้และนิ้วกลางถูกส่งเข้าไปในโพร่งปากเล็ก นิ้วเรียวกดลงบนสิ่งนุ่มนิ่มเพื่อกระตุ้นเร้า เจ้าของลิ้นอุ่นก็ไม่ยอมเช่นกันโลมเลียจนมันชุ่มไปด้วยน้ำใส นิ้วยาวยังคงกดในโพร่งปากจนคนตัวเล็กเกือบสำลัก
“อึก แค่ก เจ้าโง่พอแล้ว” สุดท้ายก็ด่าออกไปจนได้
“ขอโทษทีเพลินไปหน่อย” คนซ้อนด้านหลังเอ่ยขอโทษอย่างอารมณ์ดี “ต่อเลยนะ”
“จะทำอะไรก็ทำ”
ชุนโนะสุเกะรู้ว่าห้ามตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว อารมณ์ของทั้งคู่กับไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ คนตัวเล็กช่วยรนขอบกางเกงนอนลง นิ้วเรียวที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายถูกย้ายไปจ่อที่ช่องด้านหลังเพื่อช่วยเบิกทางก่อนที่สิ่งใหญ่โตกว่าจะเข้าไป นิ้วทั้งสองชำแรกเข้าไปกดคว้านภายในอย่างคุ้นชิน
“อือ อึก อื้อ ตรงนั้นโซมะ อือ” แพนด้าน้อยครางบอกเสียงแผ่ว
คนตัวโตกดย้ำ ๆ จุดเสียวกระสันที่เขาบอกยิ่งทรมานจากความสุขสม แต่มันยังไม่จบโซมะถอดถอนนิ้วออกก่อนจะจับขาเรียวยกขึ้นเพื่อส่งส่วนที่ขยายตัวเต็มที่เข้าไปได้ถนัดมากขึ้น ท่านอนตะแคงทำให้เข้าไปลึกมากกว่าเดิม โซมะแทบจะเสร็จทันทีที่กดตัวตนของตนเองเข้าจนมิดลำ เขานิ่งค้างไว้เพื่อให้ทั้งตัวเองและคนในอ้อมอกได้ปรับตัว
“ขยับแล้วนะ” โซมะกระซิบบอกเสียงต่ำ
“อือ” คนตัวเล็กครางรับอย่างไร้สติ
คนที่นอนซ้อนด้านหลังขยับเข้าออกและไต่ความเร็วขึ้นไปเรื่อย ๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังเป็นจังหวะ มือของชุนโนะสุเกะก็ขยับรูดรั้งส่วนหน้าของตนเองไปพร้อมกัน ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอขาวของชุนโนะสุเกะ โซมะเองก็ต้องพยายามสะกดกลั้นเสียงครางเช่นเดียวกัน ในหัวของชุนโนะสุเกะขาวโพลนไปหมดราวกับเห็นสวรรค์อยู่ร่ำไร เสียงครางเครือในลำคอเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าพวกเขาสุขสมจากสัมผัสของกันและกันมากเพียงใด
“ถ ถึงพร้อมกันนะ” แพนด้าน้อยครางผะแผ่ว
“อือ จะเสร็จแล้ว” โซมะก็ตอบรับเช่นกัน
น้ำรักถูกฉีดพ่นเต็มช่องทางเล็ก เช่นเดียวกับที่น้ำขาวขุ่นปลดปล่อยจากส่วนหน้าเต็มฝ่ามือคนตัวเล็ก ทั้งคู่นอนนิ่งเพื่อปรับลมหายใจให้เป็นปกติ พวกเขาเหนื่อยราวกับไปเทรนร่างกายกันมาเป็นชั่วโมง หลังจากตั้งสติได้โซมะพลิกตัวเข้าไปกอดคนตัวเล็กอีกครั้ง จมูกโด่งซุกไซ้ลงบนกลุ่มผมบลอนอย่างรักใคร่ เหมือนหมาตัวโตอ้อนเจ้าของไม่มีผิด แต่เจ้าของหมาคนนี้กำลังจะโมโหหมาโง่เสียแล้ว
“ออกไปเลยนะเจ้าบ้า แกปล่อยข้างในอีกแล้วนะ!“
ชุนโนะสุเกะรวบรวมแรงที่เหลือผลักอีกฝ่ายออกจนพ้นตัว ก่อนจะรีบลุกออกจากเตียง โซมะได้แต่มองตามตาละห้อย ได้แต่คิดว่าอีกฝ่ายคงจะโกรธจริง ๆ เข้าให้แล้ว
“แล้วจะนั่งทำหน้าจ๋อยแบบนั้นอีกนานไหม รีบลุกมาอาบน้ำด้วยกันได้แล้วจะได้ไม่เสียเวลา”
คนตัวเล็กบอกปัด ๆ ใบหูเริ่มขึ้นสีแดง รีบคว้าผ้าขนหนูที่ยังชื้นอยู่ออกไปห้องน้ำอย่างรวดเร็ว คืนนี้เขาคงต้องอาบน้ำรอบที่สามสินะ แต่ไม่เป็นไรถ้ารอบนี้ได้อาบกับชุนโนะสุเกะ