Work Text:
ตั้งแต่เริ่มฤดูร้อนพร้อมกับโปรโมทเพลงใหม่ การทำงานก็เข้มข้นขึ้นในทุก ๆ วัน ชุนโนะสุเกะพยายามที่จะกินอาหารให้มากขึ้นเพื่อทดแทนกับพลังงานที่สูญเสียไป แต่น้ำหนักเขากลับลดลงพร้อมกับกางเกงที่ต้องใส่ทำงานก็หลวมมากขึ้นจนต้องใส่เข็มขัดเพื่อรั้งกางเกงตัวโคร่งไว้ระหว่างที่เต้น ซึ่งบางครั้งเข็มขัดก็จะหายไปก่อนที่จะขึ้นแสดง ไม่ว่าจะเป็นจากการเก็บของไม่เป็นที่ของตัวเอง หรือมีใครสักคนตามเก็บไปให้ก็ตาม
“หัดเก็บของตัวเองให้เป็นที่ซะบ้างสิชุนโนะสุเกะ” โซมะยื่นเข็มขัดที่ม้วนเรียบร้อยให้ ในระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังเก็บของออกเตรียมกลับที่พัก
“ฉันก็เอาไว้กับชุดทำงานแล้วไง ยังไงมันก็ต้องใส่ด้วยกัน” คนตัวเล็กกว่าหาข้ออ้างไม่ได้ใส่ใจที่โดนบ่น
“วันหลังฉันจะเอาของนายไปซ่อน” โซมะขู่กลับ
“เหอะ กล้าทำก็ลองดูสิ”
แพนด้าน้อยรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่เคยแกล้งใครจริงจังสักครั้ง และมั่นใจว่าโซมะก็คงพูดแกล้งขู่ไปอย่างนั้นแต่ดูท่าแล้วเขาคงจะคิดผิด ในการแสดงสัปดาห์ถัดมาเข็มขัดของเขาหายไปก่อนที่จะขึ้นแสดง ระหว่างที่เต้นชุนโนะสุเกะต้องคอยจับกางเกงตัวเองเอาไว้ ไม่เช่นนั้นมันคงจะมีภาพลักษณ์ไม่ดีของศิลปินออกไปเป็นแน่ หลังจากเสร็จงานเขาถามกับเมมเบอร์คนอื่น ๆ เพื่อตามหาของที่หายไปแต่ทุกคนล้วนส่ายหัว อันที่จริงเขาจะไม่เสียดายหากแต่เข็มขัดเส้นนั้นค่อนข้างจะมีราคาอยู่บ้าง เมื่อกลับถึงหอพักเขายังไม่ถอดใจที่จะหาต่อ มันจะต้องอยู่ในห้องของพวกเขาแน่ ๆ
“เข็มขัดหายไปไหน” ชุนโนะสุเกะพูดอย่างหัวเสียขณะตามหาของที่หายไป
“หาอันนี้เหรอ” ม้วนเข็มขัดสีดำในมือของโซมะ
“ใช่!! นายเอาไปเหรอ!“
คนตัวเล็กก้าวเท้าเข้ามาหมายจะคว้าคืน แต่อีกฝ่ายกลับเอาหลบให้พ้นมือ ก่อนจะปล่อยสายเข็มขัดออกมาแล้วนำไปคล้องที่คอของแพนด้าขี้โมโหอย่างรวดเร็ว ดึงให้คนตัวเล็กเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบชิดริมใบหู
“ชุนบนสเตจตอนเขินที่กางเกงจะหลุดน่ารักนะเนี่ย”
ชุนโนะสุเกะรีบตะครุบปากที่ยิ้มล้ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะผลักหน้าคนตัวสูงกว่าออก
“ไอ้งี่เง่าโซมะ อย่ามาล้อนะเว้ยเป็นเพราะฝีมือนายไง” เขาชี้หน้าคาดโทษ
“ก็บอกแล้วว่าให้เก็บดี ๆ ฉันเลยต้องช่วยเก็บไว้ให้ไง” โซมะมองไปยังคนตัวเล็กแล้วหยักไหล่ไม่ยี่ระที่โดนผลัก
“อยากช่วยเก็บนักใช่ไหม ได้ โซมะ”
พูดจบคนตัวเล็กกว่าดันอีกฝ่ายนั่งลงที่เก้าอี้โดยไม่ทันตั้งตัว อาศัยช่วงเวลาที่กระต่ายตัวโตกำลังตกใจจับข้อมือหนารัดด้วยเข็มขัดอย่างรวดเร็ว
“ชุนโนะสุเกะจะทำอะไร!?!?” โซมะพูดอย่างตระหนก
“เงียบไปซะ” ชุนโนะสุเกะออกคำสั่ง
“เอาคืนที่นายแกล้งฉันยังไงละ”
แพนด้าน้อยกระซิบชิดใบหน้าปลายจมูกโด่งเฉียดแก้มแต่โซมะทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านั่งเฉย ๆ พร้อมมือที่ถูกมัดไว้ เขามองตามอีกฝ่ายที่ไปหยิบของบางอย่างจากกล่องใต้เตียง โซมะรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรอยู่เพราะสิ่งของพวกนั้นเป็นอุปกรณ์ที่พวกเขาจะใช้ด้วยกันเมื่อมีเซ็กส์ ชุนโนะสุเกะหยิบแท่งยาวเรียวยาวสีม่วงขนาดพอเหมาะอันหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนขึ้นมา
“ตอนแรกจะให้นายลองใช้อันนี้ด้วยแต่นายมันนิสัยไม่ดีเพราะฉะนั้นก็นั่งดูไปซะ”
ชุนโนะสุเกะก้าวเข้าไปใกล้โซมะก่อนจะเปิดระบบสั่นของแท่งเรียวยาวในมือแล้วจ่อไปที่ยอดอกของคนที่ถูกมัดมือ โซมะกัดฟันกรอดความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย คนตัวเล็กเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นยิ่งเพิ่มแรงสั่นก่อนจะเอาเขี่ยไปมา เป้ากางเกงของคนที่นั่งอยู่เริ่มนูนขึ้นชุนโนะสุเกะจึงพอใจกับสิ่งที่ตนเองทำ เขายกแท่งหรรษาสีม่วงออกจากบริเวณช่วงอกของโซมะแล้วเดินไปนั่งที่เตียงตรงกันข้ามกับอีกฝ่าย ถอดกางเกงแล้วโยนไปทางกระต่ายตัวโต ช่วงล่างเปลือยเปล่านั่งอยู่บนเตียงของโซมะ เจลหล่อลื่นถูกบีบรดลงบนสิ่งที่หลับไหลจนไหลย้อยไปถึงรูจีบด้านหลัง
“ซ โซมะ อะ อื้อ”
เสียงหวานครางเย้าสองนิ้วเรียวป้ายของเหลวส่งเข้าไปในรูเล็กที่ยังไม่ถูกขยาย นิ้วขยับเข้าออกเป็นจังหวะพร้อมเสียงครางกระเส่าเรียกชื่อคนตรงข้ามซ้ำ ๆ แกนกายสีอ่อนแข็งตัวขึ้นด้วยมือเรียวจึงจับรูดไปพร้อมกัน
“ฮึก อึก ช่วยหน่อยสิโซมะ”
โซมะได้แต่ผ่อนลมหายใจดูภาพตรงหน้าด้วยความอดทนอดกลั้นกลางลำตัวขยายตัวเต็มที่จนปวดหนึบ ชุนโนะสุเกะมองมาที่เขาด้วยสายตาที่แสดงความต้องการอย่างไม่ปิดบั้ง แท่งสีม่วงถูกส่งเข้าในช่องทางเล็ก
“อื้อ อ๊ะ ตรงนั้นแหละโซมะ อื้อ”
เสียงครางหวานตามแรงอารมณ์พร้อมกับแรงสั่นของอุปกรณ์ที่เพิ่มขึ้นด้วยตัวเอง แท่งสีม่วงถูกส่งเข้าออกพร้อมรูดรั้งส่วนหน้าที่ชูชันไปด้วย เสียงครางหวานดังเป็นระยะพร้อมกับชื่อของคนที่นั่งดู
“ฉันอยากเสร็จแล้วโซมะ อื้อ จะถึงแล้ว”
ปากเล็กสูดลมหายใจมือเร่งความเร็วจนน้ำขาวขุ่นไหลเต็มฝ่ามือ คนตัวเล็กลุกขึ้นดึงแท่งเรียวออกจากด้านหลังด้วยสภาพสุดเย้ายวนเดินไปหาโซมะที่นั่งดูทุกอย่างตั้งแต่ต้น นิ้วเรียวที่เปื้อนน้ำรักเชิดคางคมขึ้นก่อนจะส่งนิ้วเล็กเข้าไปในปากคนที่นั่งอยู่
“เลียสิ” ชุนโนะสุเกะออกคำสั่งอีกครั้ง
“ทำให้สะอาดแล้วฉันอาจจะช่วยนาย”
โซมะช้อนตามองสถานะของเขาตอนนี้คงทำอะไรไปมากกว่านั้นไม่ได้นอกจากทำตามคำสั่ง ลิ้นร้อนตวัดเลียตั้งแต่โคนนิ้วจนสุดปลาย ริมฝีปากห่อดูดดุนนิ้วจนน้ำลายชุ่มไปหมด ชุนโนะสุเกะยกยิ้มอย่างพึ่งพอใจมือที่ยังว่างลูบหัวอีกฝ่ายเหมือนราวกับชื่นชมหมาเชื่อง ๆ นิ้วที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายบีบคางของใบหน้าหล่อเหลา ดวงตากลมโตพยายามออดอ้อนให้ชุนโนะสุเกะเห็นใจ
“เก่งมาก ถึงนายจะนิสัยไม่ดีแต่ครั้งนี้ฉันจะให้รางวัลนาย คงจะปวดแย่เลยสินะ” นิ้วเรียวจิ้มอวัยวะเพศที่แข็งตัวถึงขีดสุดผ่านเนื้อผ้า
“ขอร้องชุนโนะสุเกะช่วยฉันหน่อย” โซมะเว้าวอน
คนตัวเล็กรูดซิปลงสิ่งที่แข็งตัวปรากฎขึ้นสู่สายตา ช่องทางด้านหลังถูกเตรียมพร้อมเอาไว้จากของเล่นอยู่แล้ว สะโพกนิ่มกดลงโอบรับตัวตนของโซมะเอาไว้ทั้งหมดทีเดียว กระต่ายตัวโตเกือบอดทนไม่ไหวแทบจะปลดปล่อยเมื่อเข้าไปทันที
“ใจเย็น ๆ สิยังไม่ได้ทำอะไรเลย ขอฉันสนุกอีกหน่อย”
คนตัวเล็กเอาแขนคล้องคออีกฝ่ายเพื่อประคองตัวไว้ก่อนจะขยับตัวขึ้นลง มือเรียวจับส่วนหน้าของตัวเองที่เริ่มตั้งชันอีกครั้ง โซมะพยายามฝังจมูกลงที่ซอกคอขาวสูดกลิ่นหอมจากตัวอีกฝ่าย แม้ว่าคนตัวเล็กจะขยับขึ้นลงบนตักเขาก็ไม่เป็นปัญหา เสียงเนื้อกระทบดังเป็นจังหวะ เสียงลมหายใจของทั้งคู่ผสานกัน
“ฉันจะเสร็จแล้วนะ” เขารู้ว่าชุนโนะสุเกะไม่ชอบให้เสร็จข้างในตัวจึงรีบเตือนอีกฝ่าย
“ฉันก็ด้วย อือ ต แตกข้างในฉัน” แพนด้าน้อยพูดอย่างไม่มีสติ
คนตัวเล็กยกตัวขึ้นลงเป็นจังหวะเน้น ๆ อีกไม่กี่ครั้งน้ำขาวขุ่นก็ถูกปลดปล่อยเต็มช่องทางด้านหลัง พร้อมกับแก่นกายของชุนโนะสุเกะที่พ่นน้ำขาวปลดปล่อยเป็นครั้งที่สองของวัน แพนด้าน้อยยกตัวขึ้นเพื่อปล่อยตัวตนของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ราวกับจุกก๊อกถูกเปิดออกน้ำขาวขุ่นไหลออกตามขาอ่อน โซมะได้มองตาปริ่บกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ
“มองอะไร” ชุนโนะสุเกะมองดุ
“ปะ เปล่า” โซมะแก้ตัวตะกุกตะกัก
“ถึงนายจะอยากทำอีกฉันก็ไม่ให้ทำแล้ว” คนตัวเล็กพูดก่อนจะยอมปลดมัดให้อีกฝ่าย
“แล้วก็ทำความสะอาดให้ด้วย!”
ไม่พูดเปล่ายังโยนห่อทิชชู่ใส่คนตัวสูง โซมะมองอย่างนึกเอ็นดูถึงนี่จะเป็นการลงโทษของชุนโนะสุเกะแต่เขาก็ทรมานแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นเอง คนตัวเล็กหันมาเห็นอีกฝ่ายนั่งยิ้มขณะที่เช็ดทำความสะอาดตัวรีบพูดดักราวกับรู้ความคิด
“อย่าหวังว่าครั้งหน้าฉันทำแบบนี้อีก ถ้านายเอาของฉันไปซ่อนอีก ฉันจะมัดนายไว้นอกห้องแทน” ชุนโนะสุเกะพูดอย่างจริงจัง
“ก็ได้ ฉันจะไม่แกล้งนายอีกแล้ว” โซมะรับปาก
หลังจากครั้งนั้นเข็มขัดของชุนโนะสุเกะก็ไม่เคยหายอีกเลยจนจบช่วงโปรโมทเพลงฤดูร้อน