Chapter Text
To był dzień taki jak każdy inny. Listopadowy wiatr lekko kołysał drzewami uderzającymi o okno. Do pokoju wpadały promienie już powoli zachodzącego słońca. Co prawda była dopiero godzina 16, ale jest to normalne o tej porze roku. Paweł jednak, nie czerpał radości z tego dnia. Jego głos wybrzmiewał w pustym domu. Przy uchu trzymał komórkę.
"Ale co to niby znaczy, że nie poświęcam ci czasu!?" wykrzyczał do telefonu.
Głos z urządzenia mu odpowiedział szybko.
"Dokładnie to co ci powiedziałam! Cały czas spędzasz siedząc nad tymi twoimi zestawami klocków! Kiedy ostatnio zaprosiłeś mnie gdzieś lub chociaż zadzwoniłeś sam z siebie?" głos ten należał do dziewczyny Pawła, Magdy. Była rozwścieczona non stop powtarzającym się zachowaniem jej partnera.
"Nie dzwonię do ciebie bo ty zawsze robisz to pierwsza! Nie dajesz mi żadnej przestrzeni!"
"O przepraszam że staram się utrzymywać kontakt ze SWOIM CHŁOPAKIEM" odpowiedziała sarkastycznie "wiesz co? Mam dość tej rozmowy. Pogadamy wtedy, kiedy zdasz sobie sprawę, że nie jesteś pępkiem świata!"
Za nim 18-latek zdąrzył odpowiedzieć, dziewczyna rozłączyła się. Chłopak był wściekły. Robił tyle rzeczy dla Magdy, a ona i tak miała pretensje. Chodził nerwowo po pokoju, ledwo będąc w stanie opanować nerwy. Spojrzał na regał wypełniony starannie poukładanymi zestawami LEGO. Zdecydował, że najlepsze miejsce na zapomnienie o swojej niedorzecznej partnerce będzie pójście do sklepu i kupienie sobie jakiegoś nowego zestawu.
Tak jak postanowił, tak też zrobił.
Nie zastanawiałam się nadmiernie nad wyborem ubioru. Szybko ubrał jedyną czystą koszulkę jaką znalazł - była to czarna koszulka z jakąś dziewczynką z anime którego tytułu nie pamietał - zauważył obok pralki jego jedyną parę dresów w pomarańczowo-fioletowym kolorze. Nałożył też swoją ulubioną nerkę do której włożył swój telefon i poszedł podbijać świat ze swoimi pięknymi długimi różowymi włosami i pięknym długim zakolem. Wział tylko klucze, telefon i portfel, i wyszedł z domu. Droga do galerii w której znajdował się LEGO Store minęła mu dość szybko. Nie rozmyślał nad kłótnią którą odbył. Po to się tu wybrał, żeby o tym zapomnieć.
Sklep wyglądał tak samo jak zawsze. Rzucające się w oczy żółte ściany mające upodabniać klocki były zakrtyke półkami pełnymi zestawół proszących o złożenie. Paweł, mimo bywania w tym miejscu przynajmniej raz w tygodniu, nie mógł opanować podekscytowania. Prędko przemierzał drogę między półkami, przyglądając się bacznie zestawom, których jeszcze nie posiadał. Przyszedł tu z zamiarem kupna jakiegoś zestawu, jednak żaden z nich nie wzbudził jego większego zainteresowania. Chłopak zdecydował się na zrobienie swojego własnego ludzika LEGO
Paweł stał przed Minifigure Factory - miejscem w którym ułoży kolejną figurkę. Zastanawiał się przez chwilę czy figurka powinna wyglądać jak jakaś prawdziwa osoba, ale końcowo zdecydował się na po prostu połączenie ze sobą losowych klocków. Najpierwe wybrał torso figurki które wglądało jakby należało do jakiegoś klauna. Dołączył nogi z jakimiś czarnymi spodniami. Gdy znalazł już włosy, szukał głowy pasującej do tego co już ma, jego oczy zawisły na głowie z zabawnym uśmieszkiem i rumieńcami. Uznał, że będzie pasować idealnie. Już wyciągnął rękę żeby złapać klocek, gdy poczuł czyjąś rękę dotykającą jego. Nie rozumiał czemu, ale jego serce od razu zaczęło bić szybciej. Spojrzał w górę i zobaczył...