Work Text:
วันนี้ที่สถาบันสตาร์ทอร์ชนั้นค่อนข้างคึกคักเป็นพิเศษ ท้องฟ้าแจ่มใสกับนักเรียนหลายคนที่กำลังวิ่งวุ่นกับการส่งของบางอย่างในมือ มีทั้งเป็นกล่องสี่เหลี่ยมบ้าง หรือกล่องรูปหัวใจบ้าง แต่ภายในกล่องนั้นล้วนประกอบด้วยของสิ่งเดียวกันหมด
นั่นก็คือ... “ช็อคโกแลต”
เป็นสัญลักษณ์ของ “วันวาเลนไทน์” เป็นวันที่หลายคนนั้นจะถือโอกาสนำช็อคโกแลตไปมอบให้ผู้อื่นทั้งเพื่อมิตรภาพ เพื่อการขอบคุณ หรือแม้กระทั่ง.. “การสารภาพรัก”
ตัวเขาเองก็เหมือนกัน มือของเขาถือกล่องสี่เหลี่ยมที่บรรจุช็อคโกแลตเอาไว้ ตั้งใจจะเอาไปให้ชายคนหนึ่ง
ชายผู้นั้นเป็นหัวหน้าฝ่ายสถาบันพยาบาล มีผมสีทองสวยงาม ดวงตาสีทับทิมประกายน่าค้นหา รอยยิ้มที่นุ่มนวลชวนให้ทุกคนหลงใหล พร้อมกับนิสัยหยอกล้อพร้อมรับฟังเหล่านักเรียนเสมอ “ลุค เฮอร์เซน”
และด้วยสิ่งที่เขายกยอมาทั้งปวง ทำให้ความนิยมของหมอหนุ่มผู้นี้นั้นเป็นที่เลื่องลืออย่างยิ่ง ไม่ว่าจะกับนักเรียนหญิงหรือชายเอง เขากล้าฟันธงได้เลยว่าวันนี้คิวรับช็อคโกแลตของคุณหมอผู้นี้นั่นจะต้องแน่นมากแน่ๆ และเขาเองก็จะเป็นหนึ่งในคนที่จะต่อคิวด้วยเช่นกัน
เขาคิดเช่นนั้นจนกระทั่งมาถึงหน้าห้องพยาบาลเอง แล้วก็พบว่า.... นี่มันเกินกว่าที่เขาคาดไว้มาก คนเยอะจนเขาเห็นแค่เพียงหงอนสีทองที่โผล่ออกมากลางฝูงนักเรียน
ถึงแม้ว่าคนจะเยอะ แต่นั่นไม่กระทบกับความอยากเอาช็อกโกแลตไปให้คุณหมอผู้นี้หรอกนะ! เขามั่นใจว่ายังไงคุณหมอคนนี้นั้นก็ต้องอยากได้ช็อกโกแลตจากเขาด้วยแน่นอน จากการที่เขาได้เจอกับลุค เจ้าของสถาบันพยาบาลแห่งนี้ครั้งแรก เขายังจำความรู้สึกนั้นได้
“โรเวอร์.. สินะครับ เรียกผมว่า ‘ลุค’ เฉยๆก็ได้นะครับ” ด้วยน้ำเสียงสนิทสนมกับผู้ฟัง แถมผู้ฟังอย่างเขาเองก็เป็นเพียงนักเรียนธรรมดาคนนึง พึ่งเคยเข้ามาเรียนที่นี่ด้วยซ้ำ หรือแม้กระทั่ง “ยินดีต้อนรับกลับ” นั่นก็ด้วย
รวมไปจนถึงเหตุการณ์ล่าสุดที่ได้ไปสำรวจสถานีอวกาศด้วยกัน พอเขาถามว่าเขากับตัวคุณหมอผู้นี้เป็นอะไรกันแน่ ตัวหมอผมทองก็ยิ้มร่าใส่พร้อมบอกว่า “เป็นเพื่อนกันครับ หรือก็ถือว่าเป็นคู่หูที่สนิทกัน” อะไรแบบนั้นมา พูดจาให้อยากแล้วจากไป เหมือนกำลังต้องการยั่วยุตัวเขายังไงก็ไม่รู้
และเพราะความรู้สึกแบบนั้นด้วย มันเลยทำให้เขาตัดสินใจที่จะชวนเพื่อนๆในสถาบัน... มาร่วมทำช็อกโกแลตด้วยกันเพื่อที่เขาจะได้นำช็อคโกแลตมาให้คุณหมอผู้นี้ในวันนี้
ตอนที่ทำกับเพื่อนๆก็ถึงกับโดนแซวเพราะความอยากรู้อยากเห็นของคนรอบๆ แต่เขาตัดสินใจที่จะไม่บอกแล้วปล่อยให้เพื่อนๆนั้นสงสัยกันต่อไป
กลับมาที่ปัจจุบันอีกครั้ง ตรงหน้าเขาคนเยอะมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนจะมีการจัดคิวให้อย่างเป็นระเบียบ รอบตัวคุณหมอลุคผู้นี้นั้นก็มีหุ่นยนต์มากมายคอยช่วยเหลือเช่นกัน และเขาเองก็ตัดสินใจว่าจะไปต่อคิวให้เรียบร้อย
แต่ในขณะที่เขากำลังเดินเข้าไปต่อคิว ก็มีหุ่นยนต์ตัวหนึ่งวิ่งมาหาเขาด้วยความรีบร้อน โรเวอร์เห็นแล้วอดเอ็นดูหุ่นยนต์ตรงหน้าไม่ได้จึงเลื่อนมือไปตบบ่าเจ้าหุ่นยนต์ตัวนั้นพร้อมถาม “มีอะไรรึเปล่า?”
“ค... คุณหมอลุคฝากข้อความถึงคุณ” เสียงนั้นดูหอบจากจากแรงลมที่ตัวเองวิ่งมา แต่คุณหมอฝากข้อความถึงเขาอย่างนั้นหรอ? เขาพยักหน้าเป็นเชิงให้หุ่นยนต์ตัวนั้นพูดต่อได้ มันค่อยๆผ่อนตัวเองลง ปรับน้ำเสียงให้กลับมาปกติ
“เรื่องช็อกโกแลต เขาเห็นคุณโรเวอร์ที่กำลังจะต่อคิวแล้ว แต่คุณหมอมีเรื่องรบกวนค่ะ”
“หืม?” ตัวเขาอดสงสัยไม่ได้
“ช่วยรอ... จนถึงตอนเย็นได้ไหมคะ? แบบว่า... ไปหาอย่างอื่นทำรอน่ะค่ะ แล้วกลับมาหาคุณหมออีกทีหลังเลิกเรียนเลยค่ะ” โรเวอร์ฟังแล้วขมวดคิ้ว “ขอเหตุผลหน่อยได้ไหม”
อันที่จริงเขาพอเดาเหตุผลได้ คงจะมีเรื่องอะไรที่อยากคุยกับเขาแล้วต้องการความเป็นส่วนตัว แต่ถามไปเผื่อได้อะไรชวนใจเต้นตึกตักเป็นสีสันในชีวิตมาเพิ่ม
“คุณหมอบอกว่าเป็นความลับค่ะ”
สุดยอด นี่แหละชวนใจเต้นสุดๆ ไม่รู้เลยอะไรเลยซักกะนิ๊ดเดียว เขาถอนหายใจเบาๆ “ไม่เป็นไร”
“ขออภัยอีกครั้งนะคะที่ทำให้คุณโรเวอร์เสียเวลา” หุ่นยนต์ตัวนั้นพูดด้วยเสียงอ่อนถึงความรู้สึกผิด ก่อนที่จะโค้งคำนับแล้วจากเขาไป
หลังจากหุ่นยนต์ตัวนั้นกลับเข้าไปในฝูงชน เขาก็บังเอิญเห็นหนุ่มผมทองที่เป็นต้นเหตุในการดั้งด้นมาห้องพยาบาลของเขา คุณหมอท่านนั้นวุ่นวายมากอย่างที่เห็น ทั้งรับช็อกโกแลตจากผู้อื่นก็ดี หรือแม้กระทั่งตัวคุณหมอเองก็มีช็อกโกแลตให้คนอื่นเช่นกัน
และช็อกโกแลตของทุกคนนั้นก็ล้วนตกแต่งอย่างสวยงาม มีน้ำตาลหลากสีโรยเพื่อตกแต่งให้เจ้าช็อกโกแลตนั้นดูโดดเด่นขึ้น หรือบางคนนั้นที่ไม่ได้มีความชอบในรสหวานก็จะเป็นเพียงช็อกโกแลตธรรมดาที่ไม่ได้ปรุงแต่งมากนัก แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจที่คุณหมอผู้เป็นที่นิยมผู้นี้นั้นทำมันออกมา
พอคิดว่าเขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่ได้รับช็อกโกแลตจากคุณหมอคนนี้ เขาก็อดคิดเล็กคิดน้อยไม่ได้ว่าแล้วทำไมถึงต้องให้เขารอด้วยกันนะ แต่เขาก็เชื่อว่ายังไงก็ต้องเป็นเหตุผลที่สำคัญอยู่แล้ว จึงค่อยๆลอบยิ้มส่งกำลังใจให้อีกฝ่ายอย่างลับๆแล้วจึงหันหลังเดินทางกลับไปโซนหอพักเพื่อหาอะไรทำฆ่าเวลา ดีที่ตอนนี้นั้นเป็นช่วงบ่ายแล้วจึงไม่ต้องให้คอยมากนัก รวมถึงช็อกโกแลตที่เขาทำมาก็จะไม่เสียรสชาติเกินไปด้วย
หลังจากที่ร่างสีดำของโรเวอร์นั้นลับไปจากโซนสถาบันพยาบาล คุณหมอผมทองตาสีสวยนั้นเงยหน้าหันไปมองตรงจุดที่ร่างสีดำนั้นลับตาหายไป เขาลอบยิ้มพร้อมกับพูดเบาๆ “แล้วเจอกันครับ... โรเวอร์”
“คุณหมอพูดอะไรรึเปล่าคะ?” เสียงจากคนที่อยู่รอบๆบางส่วนถามออกมา
ลุคหันหน้ากลับมาพร้อมส่ายหน้าเบาๆ “ไม่มีอะไรหรอก” ก่อนที่จะเริ่มจัดการธุระของตนต่อไป
.
.
.
.
.
.
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนตามที่ชายคนนั้นบอกแล้ว โรเวอร์จึงตัดสินใจกลับมาที่สถานพยาบาลอีกครั้ง
รอบนี้ทุกอย่างดูเงียบสงบ ราวกับเรื่องเมื่อตอนบ่ายนั้นคือภาพหลอนที่ฉายในดวงตาสีทองของเขา
เขาก้าวเข้าไปในห้อง มุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัวที่แปะป้ายหน้าชื่อห้อง “ลุค เฮอร์เซน”
เขาเคาะเบาๆ ก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดออกด้วยมือของคนร่างสูงตรงหน้า
ผมสีทองสวยงามราวกับทุ่งรวงข้าวนั้นพลิวไหวตามลมที่ผ่านมา ดวงตาสีทับทิมเป็นประกาย ปากที่จับเป็นรูปสวยงามคลี่รอยยิ้มที่คุ้นเคยให้เขา “ยินดีต้อนรับครับ โรเวอร์”
“ขออภัยจริงๆที่ทำให้คุณต้องรอนาน เข้ามาก่อนสิครับ” เมื่อได้ยินเช่นกันโรเวอร์จึงถือวิสาสะเดินเข้ามา เขายิ้มให้อีกฝ่ายเช่นกัน ก่อนที่จะรออีกฝ่ายนั้นปิดประตูแล้วเดินนำทางโรเวอร์เข้าไปนั่งภายในโซฟาในห้อง
ห้องทำงานของคุณหมอที่เป็นที่นิยมของเหล่านักเรียนนั้นไม่ได้แตกต่างไปจากอาจารย์ในสถาบันท่านอื่นเท่าใดนัก เป็นโต๊ะทำงานเรียบๆ มีชั้นหนังสือ มีสิ่งของอำนวยความสะดวกนิดหน่อย ไปจนถึงโซฟาที่นั่งที่ไว้รับรองแขกเช่นกัน บริเวณผนังมีชุดกาวน์แขวนไว้ซึ่งเป็นภาพที่เห็นได้เฉพาะช่วงที่คุณหมอกำลังพักผ่อนอยู่เท่านั้น แล้วก็... เอกสารที่เป็นกองเล็กๆที่ขาดไม่ได้ในห้องทำงานของทุกคน พร้อมคอมพิวเตอร์ที่คุ้นเคย
“นั่งรอซักครู่นะครับ” เสียงหวานอ่อนๆจากคุณหมอพูดออกมา เขาพยักหน้าไปนั่งรอที่โซฟา ส่วนคุณหมอร่างสูงเดินไปยังตู้เย็นที่อยู่มุมห้องพร้อมหยิบกล่องบางอย่างออกมา ลักษณะการตกแต่งดูสะดุดตาจนเว่อเกินไปหน่อย เจ้ากล่องนั่นถูกมัดด้วยริบบิ้นสีทองที่สีสันค่อนข้างชวนให้ตาหันไปมอง เพื่อที่จะให้สีนั้นบาดเข้าตาจนจดจำมันได้แบบไม่ลืมเลือน
ถ้าเทียบกับกล่องที่ลุคให้คนอื่นก่อนหน้า ไอกล่องนี้สีมันก็สะดุดตาใช้ได้อะนะ เขาคิด มันสะดุดจนเขาไม่สามารถนึกคิดได้ว่าทำไมคุณหมอท่านนี้จึงเลือกสีนี้มาเป็นสีของเจ้าโบว์มัดกล่องช็อกโกแลตกันนะ
ร่างสูงเดินกลับมาจนถึงจุดที่โรเวอร์นั่ง เขานั่งที่นั่งตรงข้ามโรเวอร์พร้อมกับวางกล่องช็อคโกแลตบนโต๊ะแล้วใช้มือดันกล่องไปหาคนที่นั่งรอ “นี่ช็อกโกแลตของคุณครับ” เสียงหวานนั้นเอ่ยพร้อมยิ้มให้โรเวอร์อีกครั้ง
อึก.....
โรเวอร์ที่เห็นอีกฝ่ายยื่นช็อคโกแลตพร้อมยิ้มแบบนั้น เขาอดใจเต้นไม่ได้ ภาพตรงหน้ามันช่างสวยเจิดจ้าเหลือเกิน ทั้งๆที่เป็นรอยยิ้มที่คุณหมอท่านนี้ยิ้มให้เขาเสมอแท้ๆ แต่พอเป็นสถานการณ์นี้กลับทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวไปเสียซะแบบนั้น! เขากุมมือภายในจิตใจ แม้จะพยายามไม่แสดงออกมากนัก แต่เขาก็อดเก็บยิ้มไม่ได้ ก่อนที่จะเอ่ย “ขอบคุณครับ... คุณหมอ” ด้วยน้ำเสียงเบาลงกว่าปกตินิดหน่อย
เขาค่อนข้างดีใจ... อยู่ดีแหละนะ
ฝ่ายคุณหมอผมทองไม่ตอบอะไร เขายังคงยิ้มสดใสใส่โรเวอร์ พระเจ้าได้โปรดช่วยโรเวอร์ที ถ้าคุณหมอยังยิ้มแบบนี้จิตใจเขาจะแตกสลายเอาได้นะ! เขาคิดพร้อมถือเจ้ากล่องช็อกโกแลตที่คุณหมอให้มาแน่น พยายามตั้งสติอีกครั้ง เขาต้องไม่แหลกสลายถึงสวรรค์เพียงเพราะสิ่งนี้อย่างเดียวสิ! หืม...
เดี๋ยวนะ....?
เขาพึ่งสังเกตเห็นบางอย่างหลังจากที่ดวงตาของเขาเลิกเจ็บปวดจากการมองเจ้าโบว์สีทองฉูดฉาดนั่น
ช็อกโกแลตของเขา.... สีสันดูมากกว่าปกตินะ?
จะว่าอย่างไรดี ในตอนบ่ายที่เขาแอบมองช็อกโกแลตที่ฝ่ายหมอให้คนอื่น ดูไม่ได้มีสีสันจากน้ำตาลมาตกแต่งเจ้าช็อกโกแลตขนาดนี้นะ...?
ช็อกโกแลตในกล่องที่สะท้อนบนดวงตาสีทองของเขานั้นมีจุดสีสันหลากหลายเหมือนกับคนอื่น แต่ที่ดูแตกต่างคือเจ้าน้ำตาลปั้นที่ติดอยู่ด้านข้าง มีทั้งน้ำตาลรูปแมวสีดำน่ารักที่ขอบเส้นด้วยสีทอง หรือดอกไม้สวยงามที่ถูกปั้นด้วยน้ำตาลเองก็ถูกตกแต่งจนดูแตกต่างไปจากช็อกโกแลตที่ลุคทำให้คนอื่น
“ขออภัยที่เสียมารยาทนะครับ ผมขอลองชิมตอนนี้เลยได้ไหม?” เสียงของโรเวอร์พูดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมหันไปมองคุณหมอที่เขาเผลอเอ่ยถามออกไป ซึ่งตาสีทองคู่นั้นของเขาดันบังเอิญไปเห็นว่าอีกฝ่ายที่ได้รับคำถามนั้นกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัยชั่วขณะ ก่อนที่รอยยิ้มนั่นจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว กลับมาเป็นยิ้มปกติที่คุ้นเคย
ร่างสูงตรงนั้นพยักหน้าตามมารยาท “ได้เลยสิครับ ช็อกโกแลตอันนั้นผมเองก็ทำเองกับมือ ถ้าได้คุณโรเวอร์ช่วยชิมก็น่าจะดีเหมือนกัน” อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงปกติ คงไม่น่ามีอะไร เขาคิดแบบนั้น หรือถ้ามี เขาเองก็นึกไม่ออกแล้วล่ะว่าคุณหมอท่านนี้วางแผนอะไรไว้ถึงขั้นไหน
“งั้นขออนุญาตนะครับ” เขาพูดพร้อมแกะกล่องออกมา เจ้าช็อกโกแลตนี้ดูคล้ายช็อกบอล แต่ขนาดเล็กกว่านิดหน่อย ก็ถือว่าเป็นช็อกโกแลตก้อนกลมน่ารักธรรมดาๆชิ้นนึงได้ มีบางชิ้นทำเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัศขนาดน่ารักไว้ด้วย
เขามองมันด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนที่จะหยิบมันเข้าปาก ทันทีที่เคี้ยวเขาได้กลิ่นของเครื่องดื่มฉุนที่คุ้นเคย
นี่มัน... กลิ่นแอลกอฮอล์ไม่ใช่หรอ?
สายตาสงสัยของเขามองไปทางคุณหมอที่นึกครึ้มอะไรถึงใส่เหล้าลงไปในเจ้าช็อคโกแลตก้อนนี้ แต่อีกฝ่ายก็ทำเพียงแต่ยิ้มบางๆราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกลับคืนมา รสชาติมันไม่ได้แย่เท่าใดนัก แต่เขาสงสัยว่าคุณหมอท่านนี้ทำไมถึงใส่เจ้าสิ่งนี้ลงไปในช็อกโกแลตกันล่ะ
“เพื่อรสชาติน่ะครับ” คุณหมอพูดขึ้นมาราวกับรู้คำถามในใจเขา ก่อนที่โรเวอร์จะกลืนจนหมดชิ้นหนึ่ง เขาถอนหายใจเบาๆแล้วถามอีกฝ่ายที่พูดตรงหน้าด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “อย่างนั้นหรอครับ? คุณหมอที่นำช็อกโกแลตใส่เหล้าให้นักเรียนอีกต่างหาก นี่มันไม่แปลกไปหน่อยหร---” จังหวะเสียงของเขาโดนขัด
ไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายเข้ามาขัด แต่เขารู้สึกถึงบางอย่างแปลกๆที่ก่อตัวขึ้นในร่างกายจึงเผลอหยุดพูดไปกะทันหัน
เขารู้สึกว่าร่างกายของเขานั้นค่อยๆร้อนขึ้น
คุณหมอที่นั่งอยู่ตรงข้ามเห็นท่าทีแบบนั้นจึงยิ้มชอบใจ ส่งสายตาใสซื่อให้โรเวอร์ พร้อมกับถามตัวโรเวอร์ที่หลงทานมันเข้าไป “รสชาติถูกใจไหมครับ ถ้าไม่ชอบผมพร้อมรับคำติไปปรับปรุงนะครับ” ด้วยน้ำเสียงกึ่งยั่วยวนจนคนฟังสัมผัสได้
โรเวอร์เองก็ไม่ใช่คนใสซื่อขนาดนั้น กล้าใส่มาขนาดนี้ก็ยังกล้ามาถามเขาอีกนะ!
คนตัวเล็กกว่าเลยตัดสินใจยืดตัวขึ้นจากโซฟ้า เดินอ้อมจนเข้าไปใกล้สู้ฝั่งตรงข้ามพร้อมแถมประชดกลับคุณหมอที่กำลังจะยั่วยวนประสาทของเขา “คุณก็น่าจะรู้นี่ครับ” เขาส่งเสียงขู่ออกมานิดหน่อยด้วย
ร่างกายที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาเพียงฝ่ายเดียวที่เห็นคนตัวเล็กกว่าเดินเข้ามาหาตนประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเดินเข้ามาหาแบบนี้ เขายังคงยิ้มให้โรเวอร์จนคนตัวเล็กเดินมาข้างหน้าดวงตาสีทับทิมของตน ทั้งสองส่งสายตามองกันซักพักก่อนร่างที่ยืนนั้นจะถอนหายใจ
โรเวอร์ที่เดินมาหันตัวเล็กน้อยไปทางบนโต๊ะ มือของคนตัวเล็กขยับเข้าไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋าที่วางไว้บนโต๊ะ “ผมเองก็เตรียมช็อคโกแลตมาให้คุณเช่นกันครับ” ในระหว่างที่เขากำลังหากล่องนั้นก็พูดขึ้นมาอีกรอบ “คุณลุคครับ รบกวนช่วย...ปิดตา... ซักครู่ได้ไหมครับ?” น้ำเสียงนั้นดูอ่อนไหว ฝ่ายร่างสูงที่ยังนั่นอยู่คิดว่าเจ้าแมวดำตรงหน้าน่าจะเกรงใจเขาอยู่ ทั้งๆที่เคยบอกไปแล้วแท้ๆว่าไม่ต้องเกรงใจก็ได้
“ได้สิครับ” เขาพูดพร้อมเลื่อนมือของตัวเองมาปิดตาเอาไว้ พร้อมกับหลับตาลงเช่นกัน เขาจะไม่ทำให้อีกฝ่ายนั้นที่อุส่าห์นำช็อกโกแลตมาให้เสียความรู้สึก
แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยิ้มบางๆภายในใจ พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร แต่จะเซอร์ไพรส์เขาอย่างไรกันนะ? เขาคิดเช่นนั้น ยังไงซะเขาก็ชอบอะไรที่ตื่นเต้นแบบนี้ ไม่งั้นชีวิตคงน่าเบื่อแย่
ผ่านไปซักเขาได้ยินเสียงแกะอะไรบางอย่างเข้ามาภายในหู รวมถึงจมูกของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นแม้เขาจะปิดดวงตาไว้ กลิ่นหอมหวานของขนมที่คุ้นเคย อันที่จริงก็ไม่ต้องคิดหรอก ยังไงก็ช็อคโกแลตแน่ๆ
ก่อนที่รสชาติหวานปนขมของสิ่งนั้นสัมผัสเข้าที่ริมฝีปากได้รูปของคุณหมอที่นั่งอยู่
เขารู้งานของตน ปากนั้นค่อยๆอ้าออก รับเจ้าช็อคโกแลตจิ๋วเข้าไป
อื้ม.... หวานจัง เขาคิดแบบนั้น “ทำเองหรอครับ?” เขายังไม่เปิดตา โรเวอร์จึงตอบเขาด้วยคำพูด
“ใช่ครับ ก็.... มีช่วยกันทำกับเพื่อนนิดหน่อย แต่ผมก็ตั้งใจทำมาให้คุณเลย” อีกฝ่ายตอบ
“ว่าแต่... ผมเปิดตาได้รึยังครับ?” ก่อนจะได้รับคำตอบแบบทันควัน “เดี๋ยวก่อน”
รอยยิ้มของคุณหมอใบหน้าสวยได้รูปกระตุกเล็กน้อย ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่คนตรงหน้าอย่างชัดเจนพร้อมถามอย่างไม่รู้ร้อน “ทำไมล่ะครับ?”
คำถามนั้นถูกตอบกลับมาเป็นช็อคโกแลตที่แตะปากเขาอีกชิ้น รอบนี้ดูขนาดนั้นจะต่างกันนิดหน่อย.... เหมือนว่าเจ้าช็อคโกแลตชิ้นนี้จะดูบังคับให้กัดมันไปเลยเสียมากกว่าเนื่องจากลักษณะที่แตะผิวปากเขานั้นมันดู...แปลก? พร้อมกับความรู้สึกว่าเหมือนเจ้าช็อคโกแลตชิ้นนี้ถูกบังคับดันเข้ามาด้วย แต่เขาก็ไม่คิดอะไรพร้อมกับค่อยๆกัดลงไปทีละน้อยอีกครั้ง
โดยที่เขารู้ตัวทันทีหลังกัดมัน
นี่มันช็อคโกแลตของเขาเองนี่! คิดได้พลันควันพร้อมกับมือที่บังคับจับหลังเขาไว้แน่นประหนึ่งราวกับว่ากลัวของสำคัญนั้นสูญหาย เขาพยายามดิ้นแต่เจ้ามือนั่นก็ตรึงเขาไว้จนไม่สามารถหลุดได้ รสชาติหอมหวานจากช็อคโกแลตพร้อมกลิ่งแอลกอฮอล์จางๆนั้นค่อยๆเข้ามาในประสาทัมผัสของเขา
นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นห่วง ของแบบนี้ไม่มีทางที่เขาจะทานไม่ได้ แต่ประเด็นมันอยู่ที่…
เขาใส่... “เจ้านั่น” ลงไป เจ้าสารกระตุ้นอารมณ์ทางเพศนั่นน่ะ
ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างรุกล้ำเข้ามาต่อจากความหวานของช็อคโกแลตที่กำลังละลายในปากชิ้นนี้ เป็นความรู้สึกที่เขาคุ้นเคยดี รสชาติที่มีความเค็มนิดหน่อยเนื่องจากถูกความหวานนั้นกลบไปบ้าง มีความรู้สึกนุ่มๆถูกดันเข้ามาภายในโพรงปาก ก่อนที่มือของเขาเองที่ปิดตาตัวเองเอาไว้นั้นถูกมือข้างหนึ่งของคนตัวเล็กกว่าดึงออก ทำให้เขาเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเต็มตา
โรเวอร์กำลังจูบเขา
ก่อนที่เขาจะสัมผัสได้ถึงมือข้างเดียวกันนั้นกดหลังคอของเขาเองให้ดันขึ้นมา ให้สัมผัสภายในนั้นกดเข้าไปลึกยิ่งขึ้น ลิ้มหวานนั้นรุกล้ำเข้ามาเพื่อขโมยความหวานภายในตัวเขาอย่างหิวโหย
เขากลั้นหายใจรับเจ้าความรู้สึกนุ่มลื่นที่คุ้นเคย เขาโอบรับมันเต็มที่กับความรู้สึกเหล่านั้น
คุณหมอผมทองไม่ติดขัดอะไรกับการกระทำนี้ของชายตัวเล็กตรงหน้าหรอกนะ
มิหน่ำซ้ำ มันยัง “เกินความคาดหมาย” ของเขาอีกด้วย
และยังเป็นสิ่งที่.... “เขาชอบ” อีกต่างหาก
สัมผัสนั้นชวนให้เขาคิดถึงวันวานเก่าๆที่ตัวเขานั้นยังเคยอยู่ร่วมกันกับชายหนุ่มผมสีดำสนิทตรงหน้านี้ เมื่อก่อนโรเวอร์สำหรับเขานั้นเป็นคนที่มีนิสัยใจดี ชอบช่วยเหลือดั่งเช่นปัจจุบันก็จริง แต่คนตัวเล็กนั้นจะมีรัศมีความยิ่งใหญ่ ความกดดันนั้นออกมาจากใบหน้าเยาว์เสมอ ส่วนในปัจจุบันนั้นความรู้สึกกดดันนั้นจางลงไปเยอะ
ซึ่งนั่นก็ไม่ได้แย่เท่าใดนัก....
ตอนแรกเขาคิดว่าคนตรงหน้าจะเพียงแค่โวยวายหรืองอนนิดหน่อยที่เขาใส่อะไรแบบนี้ลงไป แต่การจูบกลับมาเนี่ย... มันช่าง... ในหัวของเขาเองก็เริ่มจินตนาการถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นจนไม่รู้ตัวว่าร่างกายของเขาก็ค่อยๆร้อนผ่าวขึ้น ทั้งจากการรุกล้ำ การจินตนาการ ไปจนถึงช็อกโกแลตเจ้ากรรมที่เขาทำเอาไว้เช่นกัน
ดวงตาของเขาค่อยๆเลื่อนลอยด้วยความต้องการ
ขโมยอากาศภายในช่องปากกันซักพัก ก่อนที่คนตัวเล็กกว่าที่บังคับให้คนตัวสูงกว่ารับการรุกล้ำไปพอใจจนถอนริมฝีปากออกมา มีเส้นสีใสยืดออกมา ทั้งคู่ต่างหอบหายใจเบาๆ ก่อนที่คนที่ขโมยจูบไปจะกล่าวขึ้นมา
“อร่อยไหมครับ ช็อกโกแลตของผม” เขาถามย้อนรอยพร้อมยิ้มยียวน ส่วนเขาผู้เป็นหมอที่ได้รับคำถามหัวเราะเบาๆ
“ยังต้องการคำตอบอยู่อีกหรอครับ?” เขาลุกมาจากที่นั่งพร้อมดันร่างที่เล็กกว่าลงบนโต๊ะ ของบางอย่างถูกปัดออกไปเล็กน้อย ร่างที่สูงโก่งคร่อมเจ้าแมวสีดำที่กำลังถูกดันอยู่บนพื้นเรียบของโต๊ะ พร้อมกับมือหนาที่เลื่อนลงไปส่วนล่างของเจ้าแมวที่รุกล้ำเขาก่อนหน้า “ตรงนี้.. ร้อนมากเลยนะครับ?”
คนตัวเล็กกว่าที่โดนคร่อมตรงนั้นเองก็ไม่ยอมเช่นกัน เขายกเท้าพร้อมเตะรองเท้าออกแตะระหว่างขาของคนตัวสูงที่คร่อมเขาอยู่ “ตรงนี้ของคุณก็ไม่ต่างจากผมมากนักหรอกนะครับ” เขายิ้มยียวนใส่
นั่นสินะ
จะใครก็ดี ต่างคนต่างรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร
รวมถึงโรเวอร์เองก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเป็น ‘คนสุดท้าย’ ที่ต้องมารับเจ้าช็อกโกแลตนี่ทีหลัง
เขาแสยะยิ้มใส่คุณหมอตรงหน้า พร้อมกับจับตัวคนที่คร่อมอยู่แล้วใช้สุดแรงดึงให้อีกฝ่ายพลิกกลับไปเป็นฝ่ายโดนคร่อมแทน
ใบหน้าของโรเวอร์ขยับเข้าไปใกล้ใบหูที่ถูกเจาะของฝ่ายหมอ พร้อมกับกระซิบ “ดูเหมือนว่าผมคงไม่ต้องหามื้อเย็นทานแล้วสินะครับ?”
ร่างสูงที่โดนพลิกกลับมาไม่ทันได้ต่อต้าน เขาโดนมือที่เล็กกว่าของโรเวอร์นั้นจับยกขาทั้งสองข้างของเขาแนบชิบกับลำตัว ความร้อนนั้นถูผ่านจนชวนให้รู้สึกไหม้เกรียม
เขาไม่ได้ต่อต้าน อย่างที่บอก เขาต้องการมัน ในเมื่ออีกฝ่ายตอบรับขนาดนี้แล้ว...
รอยยิ้มยั่วสเน่ห์ถูกปล่อยออกมาอย่างชัดเจนใส่คนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า จนคนที่รับยิ้มนั้นก็อดตกใจไม่ได้ พร้อมกับเอ่ยเสียงแหบ
“งั้นขอให้อร่อยกับมื้อเย็นนะครับ”