Work Text:
“วันนี้คุณหมอเฮอร์เซนไม่อยู่?” เสียงของเหล่าผู้มาใช้บริการกล่าวด้วยความแปลกใจ
“ใช่ครับ เห็นว่าวันนี้ลาน่ะครับ” ร่างสูงสีดำที่ยืนตรงหน้าเป็นฝ่ายรับหน้ายิ้มบางๆให้
“หายากมากเลยนะ คุณหมอลาแบบนี้”
นั่นสินะ คุณหมอผู้มาทำงานตรงเวลาทุกวัน ดันลาไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จะทำให้ผู้คนแปลกใจนั้นก็คงถือว่าไม่แปลกเท่าใดนัก ยิ่งกับคุณหมอที่เป็นที่นิยมไปทั่วแบบนี้แล้ว....
เขาตัดสินใจไม่ตอบ ปล่อยให้เป็นปริศนาล่ำลือในหมู่ผู้คนในสถาบันต่อไป
อันที่จริง ตัวของคุณหมอลุค เฮอร์เซนที่ทุกคนตามหานั้นไม่ได้อยู่ไหนไกลหรอก แต่กำลังหลับสบาย.... หรือปล่าว? อยู่ในห้องนอนส่วนตัวในไม่กี่ก้าวเมื่อเข้าสู่สถานพยาบาลด้วยซ้ำ
หลังจากที่เขาพูดคุยกับผู้คนที่มาที่สถานพยาบาลเสร็จ เขาตัดสินใจบอกเจ้าหุ่นยนต์ผู้ช่วยของหมอเพื่อที่ตนจะได้กลับไปดูแลคุณหมอที่นอนหลับสนิทอยู่ในห้องต่อ
“ขอบคุณมากค่ะ คุณโรเวอร์ เราแทบไม่เห็นคุณหมอเฮอร์เซนเป็นแบบนี้เลย ไว้มีโอกาสจะช่วยเหลือตอบแทนนะคะ” เจ้าหุ่นยนต์ผู้ช่วยไม่ได้ห้ามอะไรเขานัก เนื่องจากพอเข้าเช้าวันแห่งการลาของคุณหมอ เจ้าหุ่นยนต์นั้นก็ได้เห็นว่ามีคนเฝ้าคุณหมอที่นอนหลับสนิทตรงหน้า และไม่ใช่ใครไหนไกล แต่เป็นตัวโรเวอร์นั่นเอง
โรเวอร์หลังได้หลับอนุมัติก็ลากสังขารตัวเองเข้าไปภายในห้องสี่เหลี่ยมที่คุณหมอหัวหน้าสถานพยาบาลนั้นหลับพักผ่อนอยู่
หลังปิดประตู ดวงตาสีบุษราคัมมองรอบห้องอีกครั้ง ภายในห้องเป็นห้องนอนธรรมดา มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อในวันที่คุณหมอนั้นงานยุ่งจนอาจมีเหตุให้พักผ่อนในสถาบัน ถึงแม้ว่าห้องนี้จะไม่ค่อยได้ใช้เท่าใดนักแต่สภาพของมันก็ไม่ได้ดูซอมซ่อ สิ่งของภายในเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้านราวกับมีคนคอยดูแลมันอย่างประณีตอยู่เสมอ
และใช่.... เขาไม่ได้เห็นห้องนี้เป็น ‘ครั้งแรก’
และไม่ใช่เรื่องของอดีตที่เขาลบความทรงจำไปด้วย...
แต่เป็นเรื่องของ ‘เมื่อคืน’
จังหวะฝีเท้าค่อยๆเบาลง ก้าวจากรองเท้าคู่สีดำขลับเดินเข้าไปใกล้ข้างๆที่นอนก่อนยกเก้าอี้ที่ยกสะดวกมือสุดเพื่อมานั่งลงข้างๆร่างกายที่ยังคงนอนหายใจอย่างแผ่วเบา.....
ก่อนที่เขาจะค่อยๆลอบนำมือจับคอปกเสื้อ ขยับมันเพื่อดูร่องรอยสีแดงอ่อนจางๆ ‘ตรงนั้น’
รอยที่เหมือนสีแดงฟกช้ำบางๆบริเวณรอบคอยาวของคุณหมอตรงหน้า
ขนาดของมันไม่ได้ใหญ่จนสะดุดตา เพราะคนที่จัดการสร้างมันขึ้นมารู้ดีว่าคุณหมอคนนี้ต้องรักษาบุคลิคอยู่เสมอ
แต่ก็ชัดเจนพอที่จะแสดงให้เห็นว่า คนคนนี้นั้น ‘มีเจ้าของ’ แล้ว
มือของเขาจัดการคอปกเสื้อนอนของคนตรงหน้าอีกครั้งแล้วเลื่อนมือออก จนมือนั่นเอามาเลื่อนปิดหน้าตัวเองที่ค่อยๆขึ้นสีของมะเขือเทศอ่อนบนใบหน้าตน
คุณหมอลุค เฮอร์เซนคนนี้ช่างสวยเหลือเกินยามที่เขาโดนรุกล้ำ!
เขาคิดวนแบบนั้นพร้อมส่ายหน้าไปมา เขาอยากกรีดร้องภายในใจตัวเอง ไม่ใช่จากความทรมาน แต่เป็นความรู้สึกสุขสมที่เขาได้รับจนเต็มอิ่มแบบตราตรึงใจชั่วนิรันดร์
เป็นเพราะตัวเขาเอง โรเวอร์ ผู้พเนจรธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ที่ทำให้คุณหมอที่ไม่เคยลางานแม้แต่ครั้งเดียว ให้ตกอยู่ในสภาพนี้ได้!
บุษราคัมปิดสนิทด้วยความเขินอาย พร้อมกับเสียงหวานของคุณหมอผู้นี้ยังคงวนเวียนอยู่ภายในหัวเขาราวกับเป็นวิญญาณตามติดที่ไม่อยากหนีจากเขาไปไหน
พอคิดแบบนั้นแล้วก็เผลอทำให้เขานึกถึงเรื่องของเมื่อคืนอีกครา
ภาพที่ถ้าหากไม่ใช่เขา คนอื่นก็ไม่มีสิทธิที่จะได้เห็น...
เป็นความ ‘ล้ำค่า’ ที่เชาสามารถครอบครองคนเดียวได้เท่านั้น
ถึงจะคิดให้หวานชื่นไปแบบนั้น แต่เขาก็อดรู้สึกเขินอายไม่ได้อยู่ดี
ภายในใจตีกันแบบนั้นก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาลอบมองไปยังร่างที่ยังคงนอนหลับสบายอยู่ตรงหน้าตรงนั้น นอกจากบริเวณรอบคอแล้ว อันที่จริงถ้าหากต้องถอดชุดของคุณหมอตรงหน้ามาเพื่อเช็ดตัวละก็...
เจ้ารอยแดงนั่นนะ อยู่แทบไปทั่วร่างสูงที่กำลังนอนอยู่นี่เลยล่ะ
ส่วนที่มาของมันนั้น.....
.
.
.
.
.
.
.
“อื้อ!” เสียงหวานเล็ดลอดออกมาจากร่างที่สูงกว่าตรงหน้า ร่างกายนั้นโดนกดทับโดยคนที่ตัวเล็กกว่า ริมฝีปากขยับออกจากภายในโพรงปากที่คุ้นเคยอีกครั้ง ลิ้นลากยาวจากคอเลื่อนลงไปยังส่วนที่มีกระดูกขึ้นมาจางๆ เป็นลักษณะร่างกายที่บ่งบอกว่าริมฝีปากของเขานั้นอยู่ที่ไหปลาร้าแล้ว
มือทั้งสองยังคงถือขาทั้งสองข้างของคุณหมอตัวสูงเอาไว้ เขาใช้ความพยายามไม่น้อยในการยื่นหน้าขึ้นไปพร้อมกับโน้มตัวลงให้ริมฝีปากนั้นสามารถ ‘กัดกิน’ เจ้ามื้อเย็นนี้ได้อย่างเอร็ดอร่อย
คุณหมอผมบลอนด์สีสวยดั่งรวงข้าวเห็นคนตัวเล็กตรงหน้าพยายามแบบนั้นก็อดเอ็นดูไม่ได้ เขารู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่โรเวอร์ทำไม่ได้ คนตรงหน้าเขามีความสามารถทางร่างกายเป็นอย่างดี และสิ่งนั้นเอง…
ก็เคยถูกพิสูจน์มาเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว
จุ๊บ
เสียงริมฝีปากสัมผัสและกดมันลงไปยังส่วนบนเล็กน้อยของกระดูกส่วนนี้ซึ่งอยู่ระหว่างกับคอของเขา
เห็นไหม?
ขนาดผ่านไปตั้งหลายสิบปี แถมยังลบความทรงจำของตัวเองไป ก็ยังไม่แคล้วพกทักษะเก่าติดตัวมาซะด้วย แถมยังมีรสนิยมด้านนี้เหมือนเดิมอีกต่างหาก
บริเวณจุดที่ถูกขบนั้นชวนรู้สึกจั๊กจี้ ความรู้สึกนั้นเหมือนมีความแหลมคมของฟันนิดหน่อยชวนให้ร่างกายตื่นขึ้นมา คุณหมอร่างสูงรับมันด้วยความรู้สึกยินดีพร้อมกับนำขายาวของตนไปโอบรอบเอวของร่างสีดำที่ตัวเล็กกว่าเขา แล้วดันส่วนล่างของเขาที่เริ่มนูนให้ชนกับหว่างขาของร่างตัวเล็กตรงหน้า
อันที่จริง เขาอยากปลดเปลื้องตนแล้วขอร้องคนตรงหน้าให้ใส่แก่นกายเข้ามาในตัวเขาซะดีๆ ก่อนที่ไอเจ้ายากระตุ้นอารมณ์ทางเพศนั่นมันจะทวีคูณความรุนแรงไปมากกว่านี้จนทนไม่ไหว
แต่เขายังไม่ค่อยอยากทำแบบนั้นเท่าใดนัก... เพราะถ้าทำละก็...
สมองของเขาประมวลผลภาพสิ่งที่โรเวอร์จะทำถ้าหากเขาพูดแบบที่คิดออกไปอย่างคล่องแคล่ว ถ้าหากเขาพูดแบบนั้นออกไป แน่นอนว่าโรเวอร์น่าจะต้อง ‘ไม่ทำ’ ตามที่เขาบอกเพื่อเป็นการ ‘แกล้งคืน’ แน่ๆ
เขาต้องมีวาทศิลป์ล่อคนตรงหน้าเสียหน่อย ล่อให้เจ้าแมวน้อยสีดำตัวนี้ มีความรู้สึกหิวกระหายเหยื่อราวกับสัตว์ป่ากำลังขย้ำเจ้ากระต่ายน้อยที่น่าสงสาร เขาคิดพร้อมกับลอบเลียริมฝีปากของตน
“คิดอะไรอยู่น่ะครับ?” คำถามจากปากนั้นมาพร้อมกับเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของร่างสูงที่โดนคร่อมอยู่ข้างใต้ “อื้อ!”
“หรือเหม่อตอนที่เรากำลังจะมีอะไรกัน? โดยที่คุณเป็นคนเริ่มน่ะหรือครับ?” เสียงนั้นกล่าวแล้วจึงขบลงไปอีกฝั่งของจุดที่เคยฝากรอยเอาไว้
คุณหมอตรงหน้าทำสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยไออุ่นของลมหายใจพร้อมกับใบหน้าร่างกายที่ค่อยๆขึ้นสีแดงระเรื่อดั่งมะเขือตามแต่ละส่วนของร่างกายเช่นกัน ริบฝีปากเม้มเพื่อกันเสียงเล็ดลอดโดยไม่ได้ตั้งใจ
“คุณลองเดาไหมครับ ว่าผมคิดอะไร คุณโรเวอร์?” เสียงนั้นไม่ได้มีความรู้สึกนึกคิดหรือเกรงกลัวอะไรคนตรงหน้า ซ้ำยังกระตุ้นให้คนที่ถามนั้นชวนคิ้วขมวดเสียกว่าเดิม มือจากร่างสูงของคุณหมอเลื่อนไปที่คอของคนตรงหน้าเพื่อดึงลงมา เขาเลื่อนริมฝีปากไปกระซิบข้างใบหูนั้น “หรือว่า.... จะเป็นเรื่องของคุณที่จะสามารถ....”
ร่างสีดำตรงหน้ากลืนน้ำลาย คุณหมอมุมนี้มันช่างน่า...
“ครับ?” เสียงของคนตัวเล็กกว่าถามกลับมา
“เอาชนะตัวของคุณในเมื่อก่อนได้ไหมนะ?” ร่างสูงตรงหน้าพูดพร้อมยิ้มแป้นใส่ร่างสีดำ พร้อมกับถอนร่างกายออกจากคนตัวเล็กที่กำลังคร่อมเขาอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเอนนอนตัวลง มือที่จับขาอยู่ของคนตัวเล็กกว่าเห็นอีกฝ่ายจะขยับจึงปล่อยให้อีกคนทำตามใจตน ร่างสูงนั้นเปลี่ยนเป็นท่านอนตะแคงข้าง หันหน้าหนีโรเวอร์ที่กำลังคุยกับเขา “คุณคิดว่าไงล่ะ?” ดวงตาสีทับทิมหันหลบหนีในขณะที่ปากนั้นถามไปด้วย
เจ้าโต๊ะนี่ก็ดูไม่ได้ใหญ่นะ แต่คุณหมอคนนี้ก็ใช้พื้นที่ของมันซะดูเหมือนเจ้านี่มันกว้างเสียเหลือเกิน โรเวอร์คิดภายในใจ อดสงสัยคนตรงหน้าไม่ได้
ส่วนคำถามที่คุณหมอเจ้าเล่ห์คนนี้ถาม.... ร่างเล็กแสยะยิ้มใส่อีกฝ่าย “อยากรู้ไหมล่ะครับ?”
ร่างสูงที่กำลังนอนตรงหน้าไม่ตอบ แต่มือของเขาชี้ไปยังประตูบานหนึ่ง
และนั่นไม่ใช่ประตูทางออกจากห้องทำงาน
ตรงประตูมีป้ายเขียนไว้ว่า ‘ห้องส่วนตัว ห้ามบุคคลภายนอกเข้า’
หลังจากอ่านประโยคสุดท้ายจนลับสายตา มือทั้งสองข้างของเขานั้นทำงานไวราวกับถูกกระแสอะไรซักอย่างตีเข้า เจ้ามือนั่นยกร่างคนตัวสูงกว่าในท่าเจ้าหญิงแบบสุดแรงกำลังพร้อมรวบเจ้าถุงที่บรรจุเจ้ากล่องช็อกโกแลตเจ้ากรรมไว้ แล้วอุ้มไปยังประตูทางเข้านั่นพร้อมกับใช้ร่างกายช่วยดันประตูเพื่อให้พวกเขาทั้งสองนั้นเข้าไปภายในห้องได้
ภาพภายในที่สะท้อนในดวงตาของเขาชวนให้เจ้าของบุษราคัมคู่นั้นตกใจ
“นี่คุณหมอมีห้องพักกี่ห้องกันแน่เนี่ยครับ?” เขาถามติดตลก
“มีแค่นี้แหละ ก็ห้องทำงาน แล้วก็ห้องไว้นอน” เสียงนั้นตอบแบบเรียบง่าย
“เตียงไซส์ขนาดนี้ กะไว้แล้วหรอครับว่าจะพาคนอื่นมานอนด้วยน่ะ?” เขากล้าพูดเลยว่าห้องนี้มันเหมือนกับหอพักขนาดเล็กภายใน เตียงนั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดอลังเท่าระดับคิงไซส์อะไรหรอก แต่มันก็ดูมีขนาดมากพอที่จะให้สองคนเบียดกันนอนได้ แล้วในห้องนี้ก็ยังจะมีประตูอีกบานซ้ำซ้อนกันไปมา แต่เขาคิดว่าหลังประตูบานนั้นคงเป็นห้องน้ำ
“ผมเอาไว้พักผ่อนเวลาที่ต้องทำงานล่วงเวลาจนดึกน่ะ บางทีก็การนอนที่นี่มันก็ไม่ได้แย่เท่าใดนัก” คนที่โดนอุ้มอยู่พูดขึ้นมา เขาพอจะเดาได้ว่าโรเวอร์จะถามอะไร
“ไม่ต้องห่วง... ผมน่ะ” เสียงนั้นแหบลงอีกครั้ง
โรเวอร์เจอมุขนี้มาซักครั้งที่สามครั้งที่สี่ของเย็นนี้ได้แล้ว และประโยคที่พูดด้วยเสียงนี้แต่ละเรื่องนั้น...
เขากลืนน้ำลายภายในใจ
“ไม่เคยพาคนอื่นมานอนด้วยหรอกนะ” พร้อมกับทำท่าครุ่นคิดใส่เจ้าแมวดำที่กำลังกรีดร้องภายในใจตรงหน้าด้วยความรู้สึกอัดอั้นภายในใจบางอย่าง “คืนนี้... คุณอยากนอนไหมครับ” เสียงนั้นถามออกมา
ร่างสูงตรงหน้ายิ้มรับ เขาทำท่าแบบคนกำลังสงสัย “อยาก ‘นอน’ แบบไหนครับ?”
“แบบ ‘ได้หลับ’ แบบคนปกติที่ต้อง ‘นอนหลับ’ ตอนกลางคืนครับ” เสียงนั้นตอบคำถามนั้นทันที พร้อมกับโยนคุณหมอตัวสูงลงเตียงแล้วกลับไปคร่อมท่าเดิม ท่าทางที่พร้อมบดขยี้เหยื่อที่นอนอยู่ตรงหน้า ส่วนเจ้ากล่องช็อกโกแลตนั้นก็ถูกโยนไว้ใกล้ตัวของคุณหมอที่โดนโยนลง
คนที่โดนคร่อมหัวเราะชอบใจ เลื่อนมือกลับไปโอบคอของคนที่คร่อมเขาดั่งเช่นที่เคยทำเอาไว้ก่อนหน้า
“คุณคิดว่าไงล่ะ โรเวอร์?” เสียงหวานของคุณหมอถาม
“ตอบมาตรงๆสิครับ”
ดวงตาสีทับทิมจ้องไปยังบุษราคัมตรงหน้าอย่างตั้งใจ ลากดวงตาล่อให้อีกฝ่ายให้มาติดกับที่ฝ่าย ‘เหยื่อ’ เตรียมการเอาไว้อย่างเงอะงะ เจ้าเหยื่อที่พร้อมโดนขย้ำตัวนั้นกระโจนหาแมวดำอย่างช่วยไม่ได้
ริมฝีปากกระซิบข้างหูอีกครั้ง
คำตัดสินขาดชะตากรรมของเขาในค่ำคืนนี้
“ไม่ครับ”
เขาพร้อมแล้ว....
พร้อมที่จะเป็น ‘มื้อเย็น’ ให้เจ้าแมวดำตรงหน้า
‘เหยื่อ’ ที่กระโจนเข้าหานักล่าที่ไม่ได้มีความตั้งใจของการไล่ล่าแต่แรก
ทั้งล่อด้วยยาพิษที่ยากจะถอยกลับ มาจนถึงคำเชิญชวนที่ยากจะปฏิเสธ
ร่างสีดำที่ได้รับคำตอบลอบยิ้ม “ระวังตื่นขึ้นมาทำงานไม่ไหวนะครับ”
คุณหมอตรงหน้าทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ถ้าหากคุณทำได้น่ะนะครับ” ดวงตาสีทับทิมของเขามองไปยังส่วนล่างของฝ่ายที่ตัวเล็กกว่าตรงหน้า ตรงระหว่างขาที่เริ่มนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มือของเขาเลื่อนไปดึงถุงที่ใส่กล่องช็อคโกแลตของตนมา โชคดีที่โรเวอร์นั้นคว้ามาหมดเลย ไม่งั้นถ้าหากต้องเดินกลับไปเอาคงเสียอารมณ์แย่
เขาหยิบช็อคโกแลตของตนออกมาด้วยสภาพที่ลำบากนิดหน่อยเนื่องจากเขาเองก็นอนอยู่ โรเวอร์เองก็ยังคงจ้องมองปล่อยให้คุณหมอทำตามใจตนอยู่เสมอ
เรียกได้ว่าโรเวอร์น่าจะมองคุณหมอลุค เฮอร์เซนผู้นี้เป็นดั่งรูปปั้นเทพเจ้าไปเสียแล้วล่ะ สายตานั้นจับจ้องราวกับตะลึงกับประติมากรรมตรงหน้าเสมอเลย
หลังจากหยิบช็อกโกแลตนั่นเสร็จ เขายื่นมือที่หยิบเจ้าก้อนสีน้ำตาลนั้นมาที่ใบหน้าของโรเวอร์ “อยากได้ของหวานประกอบมื้อเย็นเพิ่มไหมครับ?”
คนโดนถามมองไปยังอีกฝ่าย เขาตอบโดยไม่ลังเล “ได้สิครับ” ก่อนที่จะยื่นใบหน้าเข้าไปกัด แต่พบว่า...
เจ้าก้อนสีน้ำตาลนั้นโดนดึงกลับไป
เขากำลังจะโวยวายเป็นพิธีใส่คุณหมอตรงหน้า แต่ก็อุดปากทันหลังจากที่เห็นอีกฝ่ายนำเจ้าช็อกโกแลตนั้นกัดครึ่งหนึ่งที่ปากของตน ก่อนเลื่อนใบหน้านั้นเข้ามา
เห็นแบบนั้นจึงโน้มตัวนำริมฝีปากแนบชิดเจ้าโกแลตนั่น ร่องรอยของการแตกร้าวค่อยๆปรากฎบนพื้นผิวสีน้ำตาลของขนมหวาน ของเหลวสีใสกลิ่นฉุนไหลออกมาจากรอยแยกหกลงไปบนเสื้อสีเขียวมิ้นต์ที่ถูกปลดไหว้อย่างหลวมๆของคุณหมอร่างสูงที่นอนอยู่ข้างล่าง ริมฝีปากทั้งสองนั้นกลืนกินช็อกโกแลตที่คาบอยู่นี้อย่างหิวโหย ก่อนที่มันจะหมดไปจนเป็นเสียงของริมฝีปากนั้นสัมผัสกันเบาๆ
รอบนี้เป็นการจูบแบบตั้งใจของทั้งสองฝ่ายแล้ว เสียงเจ๊าะแจ๊ะดังขึ้นมาภายในห้องที่เงียบสงบ ทั้งคู่ยังคงตักตวงอากาศภายในปากกันราวกับว่าจูบก่อนหน้านั้นไม่มีจริง สัมผัสที่ราวกับต้องการจะกอดมันเอาไว้อีกยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องระหว่างลิ้นภายในโพรงปากของทั้งสองคน
มือของโรเวอร์ไม่อยู่นิ่ง คุณหมอก็เช่นกัน ทั้งสองคนต่างช่วยกันปลดเปลื้องอาภรณ์ที่บดบังร่างกายของกันและกัน
ใช้เวลาไม่นานนัก ทั้งสองคนต่างก็ไม่มีอะไรเหลือบนร่างกายส่วนบนแล้วในขณะที่ริมฝีปากนั้นยังคงประกบกันอย่างหิวโหยราวกับคำว่า ‘ทานมื้อเย็น’ คือตั้งใจจะทานอีกฝ่ายเข้าไปจริงๆ
ร่างกายของคุณหมอตัวสูงมีรอยนิดหน่อยที่คนตัวเล็กทำเอาไว้ก่อนหน้า ส่วนคนตัวเล็กเองก็ยังดูมีกล้ามเนื้อสมกับเป็นคนที่คอยใช้แรงงานช่วยเหลือคนอื่นไปทั่วเช่นกัน
ดวงตาสีทับทิมลอบฟื้นมามองจากมุมเล็กๆ จ้องไปยังกล้ามเนื้อส่วนอกที่อยู่ตรงหน้า มือของเขาเลื่อนเข้าไปลูบไล้คนตัวเล็กด้วยความกระหาย ก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากออกมาจากอีกฝ่าย “ตรงนี้ยังแน่นเหมือนเดิมเลยนะครับ” กล่าวพร้อมเลื่อนมือลงไปข้างล่างเรื่อยๆ ร่างที่ถูกสัมผัสขยับมือมากอดหลังของคนขี้แกล้ง พยายามมองตามไปยังจังหวะการเลื่อนมือของคุณหมอ
มือนั้นลงไปยังจุดที่มีกางเกงสวมอยู่ ขยับมือดันตัวเองเข้าไปภายในกางเกง คนที่โดนล้วงสะดุ้งเบาๆ นิ้วเรียวยาวนั้นสัมผัสแก่นกายภายใน รูดมันพอเป็นพิธีเพื่อกระตุ้นคนตรงหน้า “ตรงนี้ก็ด้วยนะครับ” กล่าวด้วยน้ำเสียงชอบใจ
“แถมยังใหญ่เหมือนเดิมเลย ขนาดยังไม่ขยายเต็มที่นะครับเนี่ย”
คนที่ได้รับคำกล่าวที่น่าจะเป็นคำชมเบือนหน้าหนี พอมาโดนชมเรื่องแบบนี้เขาเองก็แอบเขินเหมือนกัน
“อายหรอครับ?” เสียงนั้นกล่าวออกมาเพื่อหยอกล้อกับคนโดนแกล้ง พร้อมกับนำมือออกแล้วดันร่างตัวเองขึ้นมาเพื่อที่จะนำมือทั้งสองนั้นดึงกางเกงสีดำของโรเวอร์ลงอย่างรวดเดียว เหลือเพียงชุดชั้นในที่ปิดเจ้าแก่นกายนี่เอาไว้ เขาดันคนตัวเล็กกว่าอีกครั้งแล้วขยับร่างตัวเองให้อยู่ในท่านั่งชันเข่าเอาไว้ มือที่สามารถทำทุกอย่างได้อย่างประณีตยกเว้นกับการจับเจ้ากรรไกรมาทำสิ่งนั้นของเขานั้นเลื่อนมาสัมผัสกับเนื้อผ้าที่ยังปิดกั้น ดวงตาทับทิมของเขาบรรจุไปด้วยความต้องการทางอารมณ์อย่างรุนแรง เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากำลังบ่งบอกถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นอีกครั้งอย่างเห็นได้ชัด
อึก.... ดูเหมือนเจ้าสารกระตุ้นเดิมที่มีอยู่ ทั้งที่กินเข้าไปเพิ่มก่อนหน้า.... น่าจะเริ่มทำงานอีกรอบแล้วสิ
คุณหมอร่างสูงตรงหน้าค่อยๆรู้สึกเวียนหัวขึ้นมา ร่างกายเริ่มมีของเหลวสีใสเหนอะขึ้นมาตามตัว
มันร้อนเหลือเกิน.... เขาคิด
โรเวอร์จะเป็นอย่างไรบ้างนะ? ดวงตาของเขาเลื่อนจากระหว่างขาไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะพบว่าอีกคนนั้นดูสบายปร๋อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เหมือนเดิมเลยนะครับ คุณเนี่ย” เสียงของเขากล่าวออกมาโดยไม่รู้ตัว
คนที่มองอีกฝ่ายมองไปมองมาแล้วกลับมามองเขามองอีกฝ่ายอย่างงุนงง “อะไรเหมือนเดิมหรอครับ?”
คุณหมอปิดปากไม่ตอบคำถาม เปลี่ยนไปดึงปราการชั้นสุดท้ายที่ขวางระหว่างเขากับเจ้าสิ่งยิ่งใหญ่ของคนตัวเล็กตรงหน้า แก่นกายที่ถูกดึงออกมานั้นมีขนาดที่ดูใหญ่ผิดกับหน้าตารูปร่างที่น่ารักชวนให้แกล้งของเจ้าแมวดำตัวนี้เสียเหลือเกิน
นิ้วเรียวลูบไล้พร้อมกับเอ่ยมันออกมาเสียงหวานยียวน “ขนาดเจ้าโลกของคุณล่ะมั้งครับ?” เขาพูดพร้อมกับเลื่อนริมฝีปากไปยังแก่นกายที่ชูชันตั้งรับอากาศตรงหน้า ก่อนที่จะนำมันเข้าปากโดยที่ไม่รออีกให้อีกฝ่ายขยับตัวหรือทำอะไร
“อื้อ..” คนที่รับแก่นกายครางเบาๆในลำคอ ดวงตาหลับลงพริ้มแสดงให้เห็นถึงขนตาที่แพออกมาสวยงาม คิ้วที่ขมวดลงบนใบหน้าของคุณหมอที่ดูอ่อนเยาว์กว่าวัย แสดงให้เห็นถึงความยากลำบากในการดูแลแก่นกายขนาดใหญ่ภายในช่องปาก แต่เจ้าโพรงปากนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยมันราวกับว่าเป็นของรักสิ่งสำคัญพร้อมกับเริ่มตวัดลิ้นขยับเลียแก่นกายที่ยึดครองเอาไว้
คนตัวเล็กกว่าที่ได้รับสัมผัสสะดุ้ง ตัวเขาไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว บางทีตัวเขาคนเก่าอาจจะคุ้นเคยกับมันมากกว่านี้ แต่สำหรับเขาตอนนี้นี่อาจจะเป็นความรู้สึกใหม่ของเขาไปเลย
ตัวโรเวอร์เองก็ทำอะไรกับสถานการณ์ตรงนี้เองไม่ถูกเท่าใดนัก มือของเขาเผลอจับศ๊รษะของคนตัวสูงที่ย่อตัวลงอยู่แล้วด้วยสัญชาตญาณ และมันทำให้แก่นกายของเขานั้นเข้าไปในโพรงปากลึกขึ้น
คนที่กำลังลิ้มรสชาติของมันอยู่ถึงกับสำลักภายใน ก่อนที่จะกลับมาเลียมันอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อ เหลือเพียงแต่เสียงหอบหายใจของทั้งสองคนอีกครา มืออีกข้างที่ว่างของฝ่ายหมอนั้นลูบไล้ถุงก้อนกลมสองลูกที่อยู่ระหว่างแก่นกายนั่น สัมผัสนี้ทำให้คนที่ได้รับมันนั้นเผลอร้องมันออกมา
“อื้อ ค..คุณ...ลุค ตรงนี้....” นิ้วเรียวของหมอที่กำลังเล่นสนุกอยู่ตรงหน้ายังคงเล่นต่อไป คนฟังทำเป็นไม่สนใจเสียงของอีกฝ่ายที่เริ่มใกล้ถึงฝั่งฝัน พร้อมกับดูดแท่งเนื้อราวกับว่ามันเป็นไอติมดับกระหายยามร้อน
เสียงเหนอะหนะของน้ำลายภายในช่องปากเริ่มปะปนไปกับน้ำกามที่เริ่มออกมาทีละน้อย ภายในปากนั้นยังคงไม่หยุดแถมยังเพิ่มความรุนแรงอีกด้วยจนเสียงภายในตีกันก้องไปหมด โรเวอร์หลับตาปี๋พร้อมจับไหล่ของคนที่ย่อตัวไว้แน่น ก่อนที่จะปลดปล่อยของเหลวขุ่นสีขาวเข้าไปภายในลำคอของคนที่รีดของเหลวออกจากตัวเขา
คุณหมอค่อยๆกลืนของเหลวที่ถูกส่งมา ทับทิมสีสวยเหม่อลอย หลุดโฟกัสไปชั่วขณะหนึ่ง มีหยาดน้ำตาไหลออกมาจากขอบตานิดหน่อย ความเข้มข้น หรือแม้กระทั่งปริมาณของมันนั้นเยอะเหลือเกิน จนโรเวอร์ที่สติหลุดจากจุดสุดยอดเองก็ค่อยๆช่วยกันปรับสภาพจนให้กลับมาพูดคุยได้ในเวลาเพียงชั่วครู่
คนที่ขโมยของเหลวภายในตัวเองก็ใช้เวลาเพียงพริบตาเช่นกัน “ดูเหมือนผมจะได้กินมื้อเย็นก่อนคุณนะครับ” เขากล่าวพร้อมกับถอยหลังไปยังเตียงนอนอีกครั้ง เขากลับไปนอนและทำท่าทีเชิญชวนให้เจ้าแมวดำตรงหน้าตามจิ้งจอกที่รับบทเป็นเหยื่ออย่างเขามา
และจะขอกล่าวอีกครั้งว่า... แม้เจ้าแมวดำตัวนี้มันจะไม่ล่าเหยื่อ แถมมันก็ยังไม่กินจิ้งจอกเป็นอาหารอีกด้วยก็เถอะ
โรเวอร์ขมวดคิ้ว “คุณแย่งผมกินก่อนนี่นา” ก่อนที่จะโน้มตัวลงไปหาอีกร่างที่นอนอยู่ เขาใช้มือเพียงข้างเดียวในการปลดกางเกงที่เป็นปราการขวางเอาไว้ ใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าเลื่อนไปยังแท่นจุกที่ฝั่งหนึ่งระหว่างท่อนบนของร่างกายของคุณหมอ แล้วจึงนำลิ้นออกมาสัมผัสมันราวกับเด็กทารกที่ต้องการน้ำนม
มือบางของโรเวอร์ตั้งใจจะกอบกุมแก่นกายของอีกฝ่าย แต่ราวกับว่าอีกคนนั้นรู้ทันความคิดของคนตัวเล็ก มือที่ใหญ่กว่านั้นหยุดมือของเขาเอาไว้ด้วยการจับที่ข้อมือที่กำลังจะสัมผัสเขา
และเลื่อนมือเล็กนั้นมายังทางเข้าที่ยังไม่ได้กระตุ้น พร้อมกับพูดสิ่งที่เขากำลังจะถามเหมือนรู้ความคิดภายในใจ
“โลชั่นตรงนี้ครับ”
‘ตรงนี้’ ที่ว่านั่น มือหนาของคุณหมอเลื่อนไปหยิบกล่องช็อกโกแลตที่เคยถูกมัดด้วยโบว์สีทองเจ้ากรรมอีกครั้ง พร้อมกับจับแจงของภายในบางอย่าง แล้วหยิบขวดโลชั่นออกมาจากช่องกล่องเล็กๆที่ถูกพับซ่อนเอาไว้ข้างใน
นี่มันไม่เตรียมการไปหน่อยหรอ บอกเขาทีว่าอีกนิดก็น่าจะมีถุงยางซ่อนไว้ในใต้กล่องอีกชั้นแล้วนะ
มือหนาที่หยิบขวดโลชั่นมายื่นมันให้โรเวอร์ “ตรงนี้.... ก็พอครับ” เสียงหวานนั่นกล่าวพร้อมกับเลื่อนมือของตัวเองไปเปิดทางเข้าที่พร้อมรับความรัก “นำนิ้วพวกนั้นเข้ามาสิครับ”
คนตัวเล็กที่ถูกอีกฝ่ายยั่วยวนตรงหน้าเห็นแล้วอยากจะขย้ำเหลือเกิน แต่เขาก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายเจ็บปวด และเพื่อความสบายในการสอดใส่แล้วจึงเริ่มทาโลชั่นรอบนิ้วชี้และนิ้วกลางของตน ของเหลวใสจากขวดมีกลิ่นหอมเหมือนดอกไม้ สัมผัสของมันนุ่มลื่นชวนให้นิ้วทั้งสองนั้นถูกันเล่นจนเขาเองก็อดทำไม่ได้
คุณหมอที่เห็นภาพตรงหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาสงสัยปนขี้เล่น
“อย่าบอกนะครับว่าจำวิธีสอดใส่ไม่ได้?”
“ได้สิครับ!” โรเวอร์ตอบกลับทันควัน
คุณหมอตรงหน้าหัวเราะเบาๆ “นึกว่าต้องให้สอนใหม่ซะแล้วนะครับ”
ร่างเล็กตัดสินใจเมินคำพูดอีกฝ่าย แล้วนำนิ้วเรียวสอดไปเข้าภายในแบบทีละนิ้ว ก่อนที่เขาจะโดนขัดอีกครั้ง “ใส่นิ้วที่สองได้เลยนะครับ”
คนที่กำลังสอดใส่นั้นทำหน้าแบบ ‘เอาจริงดิ’ กลับมาอย่างชัดเจน ฝ่ายที่พูดเสนอออกมาก็พยักหน้า
เขาจึงตัดสินใจขยับนิ้วชี้สอดไปภายในพร้อมกับนิ้วกลาง ริมฝีปากได้รูปของคุณหมอประกบกันแน่น ใบหน้าของคุณหมอดูผ่อนคลายกว่าปกติ ราวกับการกลืนกินสองนิ้วในคราแรกเลยนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
และไอความคิดเหล่านี้มันก็ดันแสดงออกผ่านใบหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ คุณหมอที่อ่านสีหน้าของคนเก่งอยู่แล้วจึงสนองความสงสัยที่ไม่ได้ถามออกมาให้อีกครั้ง
“ผมมี ‘ของเล่น’ อยู่ครับ ถึงจะไม่ได้นอนกับใคร แต่ไม่มีคุณมันเหงานะครับ” น้ำเสียงนั้นออกน้อยใจนิดหน่อย แต่ก็ชัดเจนพอว่าทำไมทางหวานถึงรับสองนิ้วได้เลยทันที
“ถ้าเหงาขนาดนั้น ทำไมไม่ลองหาคู่นอนคนอื่นดูล่ะ?” ฝ่ายตัวเล็กกว่าถามออกไป
“คุณอยากให้ผมหาหรอครับ?” คนโดนพูดใส่ถามประชดออกมา “ได้นะ ถ้าคุณไม่มาโกรธผมทีหลัง อื้อ---!” เสียงนั้นถูกกลบด้วยเสียงสะอื้นหวาน
“นั่นสินะ ดีแล้วล่ะที่คุณลุคไม่ได้ไปนอนกับคนอื่น” เสียงนั้นกล่าวพร้อมกับลูบไล้จุดหนึ่งที่เขานั้นบังเอิญเจอ และเป็นต้นเหตุที่ทำให้มีเสียงร้องชวนฟังถูกขับออกมา
โรเวอร์ไม่พูดอะไรต่อ เขาเทโลชั่นใส่นิ้วนาง ก่อนที่จะนำมันเข้าไปภายในร่างของคุณหมอที่นอนรับความสุขจากเขาอยู่ ภายในรัดรอบนิ้วของเขาแน่นมากขึ้นหลังจากสอดนิ้วที่สามเข้าไป
นิ้วเรียวภายในขยับปรับตัว พร้อมกับน้ำสีใสจากขวดถูกเทออกมาเติมผสมเข้ามาภายในช่องทางภายในร่างกายของคุณหมอร่างสูงเพิ่ม คนที่กำลังกลืนกินนิ้วเรียวทั้งสามเองก็เริ่มพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกของเขาถูกตีขึ้นมารุนแรงขึ้นมาก โดยเฉพาะภายใน เขาแปลกใจดีที่ขนาดทั้งเขาทั้งโรเวอร์กินเจ้าสารกระตุ้นนั่นไปขนาดนั้น แต่ก็ยังมีอารมณ์มาคุยกันในสถานการณ์แบบนี้ได้อีก
ถึงแม้ว่าเขาจะชินกับสองนิ้ว แต่กับสามนิ้วนั้นค่อนข้างอึดอัดนิดหน่อย แต่เพื่อขนาดที่กำลังจะเข้ามาในตัวเขาต่อ เขาสามารถรับมันได้เสมอ เขาต้องการมัน
มันใกล้เข้ามาแล้ว ไคลแม็กซ์ที่เขารอคอย...
สิ่งที่เขารอคอยมาหลายปี
ในหัวของคุณหมอผมเหลืองทองเริ่มไม่อยากคิดอะไรแล้ว ทั้งฤทธิ์ยา ทั้งความกระหาย และอีกทั้ง---
“อ...อ๊า---! โรเวอร์ ตรงนี้! กดตรงนี้!” มือหนาของเขาเลื่อนไปลูบที่ท้องน้อยของตน หลังจากที่น้ำหวานกลิ่นดอกไม้จากขวดที่เขาเตรียมมาชโลมเจ้านิ้วเรียวมากมายนั่นมากพอ มันก็เริ่มรุกรานหนักกว่าเดิม โดยเฉพาะหลังรู้ที่อยู่ตำแหน่งของจุดที่พาให้คุณหมอนั้นสามารถสู่สวรรค์ได้
เขาเหม่อลอยมากกว่าปกติทั้งๆที่เจ้าสิ่งรุกรานพวกนั้นเพิ่งเริ่มก่อการภายในตัวเขา อาจจะเพราะด้วยพลังของเจ้าสารกระตุ้นนั้น โรเวอร์ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ลำคอของตนพร้อมกับฝากร่องรอยเพิ่มไปอีกหนึ่ง “งั้นขอเริ่มปรุงอาหารมื้อเย็นเลยนะครับ”
“ค... คุณ... ยังพูดถึงเรื่องนี้อยู่อีกหรอ! อื้อ!” ร่างกายตัวสูงนั้นสั่นไหว ปากขยับเขยื้อนส่งเสียงหวานระส่ำ นิ้วเรียวภายในตักตวงทั้งน้ำหวานจากที่ชโลมมา หรือแม้กระทั่งของเหลวภายในอย่างละโมบ จังหวะที่ข้อนิ้วนั้นกระทบจุดกระสันยิ่งทำให้ร่างกายของคุณหมอประจำสถาบันนั้นกรีดร้องออกมาเพิ่ม เสียงน้ำภายในตีกันกระหึ่มราวกับว่าพายุนั้นได้ถาโถมลงจิตใจจนทำให้น้ำตานั้นไหลรินออกมาจากทับทิมคู่สวยนั่น
มารับมื้อเย็นทีหลัง แต่กวาดไปซะเกลี้ยงเลยนะ
เขาคิดแบบนั้นก่อนที่จะตาเหลือก ปากค่อยๆอาค้างจากนิ้วสามนิ้วภายในที่กระทบจุดรักของเขาภายในอย่างรุนแรงจนทำให้เขาไม่สามารถกลั้นของเหลวภายในตัวได้อีกต่อไป น้ำขุ่นสีขาวถูกปล่อยออกมาเลอะท้องของตัวเอง
แม้จะปลดปล่อยไปแล้ว แต่นิ้วเรียวภายในยังไม่ยอมหยุด นิ้วเรียวของฝ่ายหมอจิกผ้าปูที่นอน ภายในยังคงมีเสียงน้ำจากการบังคับเอาของเหลวสีขาวออกจากแก่นกายของเขาเพิ่มด้วยการบังคับกดนิ้วลึกลงไปยังจุดที่ทำให้เขากรีดร้อง พร้อมกับสั่นนิ้วอย่างรุนแรง
“ร... โรเวอร์... ผ.... ผม....!” เสียงของคนที่โดนทรมานด้วยความสุขกำลังจมลึกลง
“ถึงผมจะไม่ได้รู้จักกับคุณมากในตอนนี้” โรเวอร์พูดขึ้นมา
“แต่ดูเหมือนว่า ‘ตรงนี้’ ของคุณ จะคิดถึงผมมาเลยสินะครับ?”
“นี่ขนาดผมยังไม่ได้สอดแก่นกายของผมเข้าไปในตัวคุณเลย”
คุณหมอที่ถูกบังคับรับความสุขสมได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้าพูด แต่เขาเริ่มไม่เหลือแรงที่จะตอบแล้ว จึงตัดสินใจปล่อยให้อีกฝ่ายจินตนาการไปคนเดียว
เมื่อนิ้วเรียวภายในก่อกวนจนพอใจ โรเวอร์จึงตัดสินใจดึงนิ้วออกมา น้ำสีใสที่มีทั้งโลชั่นและของเหลวภายในผสมกันนั้นปะปนกันยืดยาวจนดูเหมือนเส้นใยแมงมุม “คุณยังไหวไหมครับ”
คุณหมอที่นอนหอบจากการสุดยอดที่ถูกบังคับปลดปล่อยมามองไปที่คนถาม เขาพยายามปรับให้น้ำเสียงกลับเป็นปกติ แต่เสียงที่ออกมานั้นยังคงแผ่วเบาจากความเหนื่อย “ไหวสิครับ” เขาพูดพร้อมพลิกตัวเอง ผายมือไปยังทางเข้าที่พึ่งถูกรุกราน
และในที่สุดก็มาถึงช่วงเวลาที่เขาอยากพูดมันขึ้นมาเสียที...
“รีบเข้ามาในตัวผมสิครับ... คุณโรเวอร์” แขนของเขากางออก พร้อมรับทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
คนตัวเล็กกลืนน้ำลาย จับแก่นกายของตรงไว้ตรงทางเข้าที่ถูกเตรียมพร้อมเอาไว้ แล้วจึงค่อยๆกดเข้าไป
เสียงสะอื้นดังออกมาจากลำคอเล็กน้อยจากคนที่โดนสอดใส่ “ค...ครึ่งนึงแล้ว อื้อ---!” ก่อนที่จะหวีดร้องหลังจากพูดออกไป เพราะคนตัวเล็กนั้นจัดเต็มส่งอีกครึ่งที่เหลือเข้ารวดเดียวจนเขาแทบจุกจนเกือบเผลอปล่อยของเหลวออกมา
ข... เขาเกือบสู่สวรรค์ตั้งแต่สอดซะแล้ว เจ้ายาตัวนี้นี่มันแรงจริงๆ
“เป็นไงบ้างครับ?” เสียงนุ่มมาจากคนตัวเล็กที่พึ่งจัดการสอดใส่เข้าไปภายในเสร็จ
เขาหอบเล็กน้อยก่อนตอบ “ก็อร่อยดีครับ แก่นกายของคุณ”
“มีประสาทรับรสที่ก้นหรอครับ?” เขายิงมุขฝืดออกไป ก่อนที่จะโดนเท้าของหมอเตะเข้าที่หลังหนึ่งฉาดข้อหาเล่นมุขไม่ดูสถานการณ์
“ผมเริ่มคิดแล้วว่าคุณตอนนี้กับคุณในอดีตยังมีอีกจุดที่ต่างกัน” คุณหมอพูดขึ้นมา
เจ้าแมวดำพยักหน้าด้วยความเชื่อฟัง
“คุณในอดีต ‘กระแทก’ ผมไม่ยั้งเลยน่ะสิ ส่วนคุณตอนนี้ เอาแต่ ‘กระซิบ’ พูดจาไปเรื่อยใส่ผมอยู่นั่น” ร่างคุณหมอพูดพร้อมเลื่อนมือไปโอบรอบคอ ขาของเขาโอบเอวโรเวอร์แน่นขึ้น “หรือว่าไม่จริงครับ?”
คนที่ฟังตรงหน้าติดอยู่ในสภาวะสายขาด “นั่นสินะครับ..” เสียงที่ถูกเปล่งออกมานั้นถูกกดลง
“จริงที่ว่า.... ผมชอบ ‘กระซิบ’ ยั่วยวนใส่คุณหมอลุค” เขาโค้งตัวลงไป จับเอวของคนที่นอนอยู่แน่น
ร่างของคนตัวเล็กกว่ายกขึ้น ทำให้แก่นกายนั้นออกจากช่องทางหวานเล็กน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยหลายอย่างผ่านร่างกายเขาอย่างไม่เข้าใจ และด้วยความรู้สึกนั้น-----
เขาส่งแก่นกายเข้าไปข้างในสุดแรง และส่งมันเข้าไปทั้งหมดอีกครั้งจนมีเสียงกรีดร้องหวานดังออกมาจากปากของคุณหมอที่อยู่ข้างใต้ร่างเขา ความรู้สึกมันถาโถมเพียงแค่การกดลงครั้งเดียวจนเขาเผลอปล่อยขาออกจากเอวของคนที่ตัวเล็กกว่า
โรเวอร์เองก็ไม่รอช้า เจ้าแมวน้อยรีบฉวยโอกาสตอนที่อีกคนเผลอ ขโมยแรงจากขาคนตัวสูงกว่าทั้งหมดมาเป็นของเขา แล้วถอนแก่นกายออก ผลักมันให้เข้าไปภายในให้ลึกขึ้นจนคนที่โดนผลักนั้นขยับมือตะกุยผ้าปูเตียงจนยู่ยี่ เขาหมุนพลิกร่างกายให้ใบหน้าของฝ่ายคุณหมอจมลงไปบนหมอน ยกก้นให้โก่งขึ้นมาแล้วดันเข้าไปอีกครั้ง
เจ้าแก่นกายนั่นเข้าไปลึกขึ้น ลึกมากพอที่จะทำให้โดนจุดที่ทำให้เสียงหวานนั้นกลับมาอีกครั้ง เป็นเสียงหวานที่เกิดจากการถูกสัมผัสบนจุดกระสัน
“อื้อ.... อื้อ โรเวอร์... ตรงนี้!” เขาหวีดร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ เสียงนั้นสะอื้นผสมปนเปไปกับพิษของยากระตุ้นที่เขาเป็นคนเลือกเอง
“ผม.... ต้องการ... อ๊า-!” คนตัวเล็กกว่าได้ยินแบบนั้นจึงสอดย้ำเข้าไปสนอง หลังจากที่พบจุดเป้าหมายแล้วเขาจึงเร่งความเร็วในการสอดใส่เพิ่ม
ตอนนี้ถ้าหน้าหยิบใบหน้าของคุณหมอมาดูนั้นสภาพคงดูไม่จืดเท่าไหร่นัก ในหัวของเขาตอนนี้เองก็เต็มไปด้วยความต้องการหลังจากที่เขาไม่ได้มีสัมพันธ์กับคนที่เขาคิดถึงมาหลายหลักสิบปี ร่างกายของเขากระตุกแน่น รัดแก่นกายทุกครั้งที่มันเลื่อนผ่านจุดที่เขาอยากให้มันสัมผัส หรือปากที่ขยับอย่างยากลำบาก มีแต่เสียงกรีดร้องที่เปล่งออกมา
ทางฝั่งโรเวอร์เองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นคุณหมอหัวหน้าในมุมแบบนี้ ด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนสติจะล่องลอยตลอดเวลาทุกครั้งที่เขาส่งแก่นกายไปสัมผัสกับจุดรักทีนึง ก็จะมีหยาดสีใสไหลออกมาทุกครั้ง ไม่ว่าจะทั้งจากดวงตา จมูก หรือปาก ซึ่งเป็นภาพที่นอกจากเขาแล้ว คงไม่สามารถมีใครหาดูได้
พอเขาคิดแบบนั้นแล้ว แก่นกายภายในของเขาก็เริ่มขยายขึ้นอีกครั้ง เสียงหวานของคุณหมอผมทองยังคงสะอื้นไม่เป็นภาษา บางทีฤทธิ์ยาตัวนี้อาจจะยากลำบากไปสำหรับคุณหมอแบบเขา แต่สำหรับโรเวอร์เจ้าสิ่งนี้มันแค่ชวนให้เขารู้สึกร้อนไปก็แค่นั้น
ร่างเล็กยังคงกระแทกแก่นกายด้วยความเร็วสูงใส่ช่องทางหวานอย่างต่อเนื่อง คนสอดใส่เริ่มรู้สึกว่าอยากปลดปล่อยมันมาบ้างแล้ว ส่วนคุณหมอที่โดนเขาจัดหนักจัดเต็มทางหลังก็ตัวสั่นมากขึ้น โรเวอร์เห็นแบบนั้นจึงล็อคจับแขนทั้งสองข้างของคนตัวสูงให้แน่นขึ้น พร้อมกับกดแก่นกายตัวเองเข้าไป
“ค... คุณหมอครับ! ผ...ผม!”
“ม... มาเถอะ! อื้อ!”
คุณหมอร่างสูงที่ถูกดึงขึ้นมาสะดุ้งกับจังหวะที่ถูกดึง เขารู้สึกได้ถึงน้ำหวานสีขาวที่ถูกฉีดเข้าไปในร่างของตัวเอง ดวงตาสีทับทิมของเขาเบิกกว้าง ก่อนที่มันจะเลื่อนลอยไปอย่างไร้จุดหมายอีกครั้ง ลิ้นสีชมพูหวานภายในแลบมันออกมา ของเหลวสีขาวขุ่นจากเขาเองก็ถูกปลดปล่อยอีกครั้ง แต่มันน้อยเสียจนแทบจะเรียกได้ว่าไม่ปลดปล่อยได้เลย
ร่างของเขายังคงถูกบังคับให้เติมเต็มจนกระทั่งเขาไม่สามารถรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายมีของเหลวสีขาวขุ่นปล่อยเพิ่มแล้ว แขนของเขาถูกปล่อย ร่างของเขาล้มลงอย่างหมดแรง
ก่อนที่เขาจะโดนพลิกให้นอนหงาย ผมสีทองกระจายทั่ว พร้อมกับแก่นกายที่จ่อทางเข้าอีกครั้ง
ใบหน้าของเขาแสดงอาการตกใจเล็กน้อย “ร... โรเวอร์”
“คุณเป็นคนบอกผมเองนะครับ ว่าผมในอดีตน่ะชอบ ‘กระแทก’” คนพูดมันขึ้นมายิ้มเหี้ยม
“แล้วก็.... คุณเองก็บอกผมเช่นกันนะครับว่าคืนนี้เรา ‘ไม่นอน’” ประโยคหลังนี้ถูกเน้นย้ำเป็นพิเศษ พร้อมกับลิ้นที่ลากไล่ไปยังขา คอยเลีย คอยขบกัดเลื่อนขึ้นบนไปเรื่อยๆ ราวกับอีกฝ่ายเป็นขนมหวาน
คุณหมอตรงหน้ากลืนน้ำลายเล็กน้อย
นั่นสินะ เขาเป็นคนที่ต้องการสิ่งนี้เองนี่
ทีนี้ก็ได้เวลา... รับผลกรรมกับสิ่งที่เขาทำไว้แล้วล่ะ
หลังจากนั้นร่างกายของคุณหมอก็ได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายสามารถ ‘กระแทก’ เขาได้ถึงเช้าจริงๆ ไม่เกรงใจคนอายุขนาดนี้กันเลยนะ.... นั่นคือสิ่งที่เขาคิดหลังเริ่มเห็นฟ้าที่ค่อยๆสว่างขึ้นก่อนสลบไป
และที่เหลือของความเละเทะนั่น... คือสิ่งที่โรเวอร์ต้องจัดการ
.
.
.
.
.
เขาคิดเรื่องเหตุการณ์เมื่อคืนพลันถอนหายใจ และตอนนี้เขาเองก็ยังฝืนไม่นอน ดวงตาของเขาเองก็ใกล้ทนไม่ไหวเต็มทีแล้ว...
เป็นค่ำคืนที่น่าสนใจดี เขาเองก็ยังอยากรู้เกี่ยวกับตัวคุณหมอคนนี้อีกมาก และอะไรที่ทำให้คุณหมอคนนี้ต้องยึดติดกับเขาคนนี้กันนะ
เขาปล่อยให้ภายในหัวนั้นล่องลอยไปตามจินตนาการ ก่อนที่ภาพข้างหน้าจะค่อยๆเบลอลง เปลือกตาของเขาปิดลงโดยไม่รู้ตัว หลับลงข้างคุณหมอที่ยังคงนอนหลับสนิทจนถึงตอนนี้...