Work Text:
‘ลุค เฮอร์เซน’
ชื่อของคุณหมอประจำสถาบันสตาร์ทอร์ช
บุคคลผู้ซึ่งทำให้นักเรียนตกหลุมรักกันมานับไม่ถ้วน
เขาเป็นคนที่มีสัดส่วนร่างกายสุดแสนจะเพอร์เฟค ความกว้างอกที่พอดี เอวที่ชวนให้ลูบไล้ แม้กระทั่งสัดส่วนของต้นขาที่ชวนให้หลงไหล
เส้นผมสีทองตรงนั้นก็สวยงามราวกับถูกถักขึ้นมาอย่างประณีต พวกมันถูกปล่อยสยายตามสายลม
ดวงตาเป็นสีแดงประกายดั่งทับทิมล้ำค่าที่งดงามราวกับธรรมชาติรังสรรค์
เสียงของเขาเองก็ไพเราะ ไม่ว่าจะกี่คนที่เข้ามาฟังนั้นก็ต่างเคลิบเคลิ้มไปกับท่วงทำนองจากลำคอของคุณหมอผู้เป็นมิตรกับทุกคน
คนที่ล้ำค่าแบบนี้ ย่อมมีคนมากมายนั้นต้องการจับจองเป็นเจ้าของ
แต่หารู้ไหมว่า....
“อ๊า-------!”
“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วหรอครับ?”
“เอาอีก... โรเวอร์ เอาอีก!” ร่างที่พูดนั้นสั่นเทา มีของเหลวปริมาณไม่น้อยหกเละเทะอยู่ที่พื้น เสียงของเครื่องใช้ไฟฟ้าชนิดหนึ่งกำลังดังระงมไปทั้งห้องแข่งกับเสียงที่ถูกขับมาอย่างบิดเบี้ยวอีกเสียง
ถึงแม้ว่าเสียงกรีดร้องนั้นจะก้องราวเสียงเครื่องดนตรีที่กำลังจะพัง แต่อีกร่างหนึ่งที่จับจ้องเจ้าเครื่องดนตรีแสนงามนี้นั้นกลับไม่แยแสมันแม้แต่น้อย เจ้าของร่างนาม ‘โรเวอร์’ ที่ถูกเสียงไพเราะนั้นขับมันออกมา
ดวงตาสีทองจ้องร่างที่กำลังเหลวเละเทะที่พร้อมละลายไปกับพื้นได้ทุกเมื่อ ก่อนที่จะกัดดึงถุงมือสีดำคู่โปรดที่ตนใส่ออก... เปิดเผยฝ่ามือแสนสะอ้าน นิ้วเรียวยาวได้รูปนั้นชวนให้จับตามอง
มือเลื่อนขยับไปหน้าทางเข้าที่ถูกบีบรัดราวกับต้องการบางสิ่งบางอย่าง ก่อนจะนำเจ้านิ้วเรียวนั่นเข้าไปในทางหวานทีเดียวสองนิ้วที่ภายในนั้นที่ถูกบรรจุด้วย ‘ของเล่น’ แบบไม่ลังเล จนเจ้าเครื่องภายในที่โดนดันนั้นกดแน่นลึกภายในยิ่งขึ้น เลื่อนผ่านไปยังจุดชวนให้ส่งเสียง
เสียงหวานของคนได้รับความรักถูกขับออกมาด้วยระดับความดังที่สามารถทำลายล้างประสาทภายในได้เลย ขาคู่นั้นเกร็งถีบราวกับไม่ชอบใจ แต่เอวของคุณหมอนั้นกลับขยับบดเบียดด้วยความกระหาย เอวนั่นพยายามดันให้จังหวะนิ้ทั้งหลายเข้าไปลึกขึ้น
“อ.... อา... โรเวอร์”
“นี่คุณต้องการมากขนาดนี้เลยหรอครับ”
“ดูสิ ข้างในมันรัดนิ้วผมไม่หยุดแล้ว”
คุณหมอพยักหน้า สเคลราที่บรรจุทับทิมสีสวยไว้เริ่มสูญเสียสีแดงประกายไป แทบเหลือเพียงเปลือกสีขาวที่สั่งสมไปด้วยความสุข “ผมคิดถึงคุณครับ... ผมคิดถึง... อื้อ!”
เสียงนั้นหายไปพร้อมกับนิ้วภายในที่ถูกงอ สัมผัสจุดหวานของผลไม้ภายใน
“ผมต้องเอาเจ้าของเล่นนี่ออกไหมครับ” เสียงนั้นพูดอย่างมีเลศนัย ปากเลื่อนไปหาใบหูข้างที่มีต่างหูเหล็กสวมเอาไว้ ก่อนที่เจ้าร่างเล็กจะนำริมฝีปากไปขบมันแล้วดึงขึ้นมาเบาๆ
คนที่ได้รับสัมผัสหลับตาปี๋ เขารู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรค์อะไรต่อเขามากนัก
ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง “ไม่ต้องหรอกครับ อื้อ!”
เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ คนตัวเล็กกว่าสอดนิ้วเข้าไปแบบไม่รอช้าจนร่างที่รับความสุขนั้นเผลอส่งเสียงร้องมาอีกครั้ง
เขาเริ่มขยับนิ้ว ไล่สัมผัสหาจุดที่สามารถทำให้คุณหมอผู้หิวโหยคนนี้ได้รับการเติมเต็ม
เสียงหอบหายใจดังมาจากทั้งสองฝ่าย ปากของคนรุกรานย้ายขยับลากเลื่อนมาตรงส่วนล่างที่ซึ่งเป็นตำแหน่งที่อยู่ของเม็ดนูนของกลีบกุหลาบ
ก่อนที่เจ้าสิ่งนั้นจะถูกครอบครองโดยริมฝีปากของแมวดำซุกซน
‘อา... โรเวอร์.... ตรงนี้’ เสียงหอบหายใจของคุณหมอกล่าวมันขึ้นมา “กดมันทีเถอะครับ ได้โปรด....”
“ได้สิครับ” โรเวอร์ยิ้มกริ่ม “คุณหมอของผม”
นิ้วที่อยู่ภายในเริ่มทำการบีบคั้นของเหลวภายในทางรักของดอกไม้ เสียงน้ำหวานนั้นดังสนั่นผสมกับจังหวะของหวานภายใน ลิ้นสากกลืนกินกับเม็ดติ่งภายนอก ความรู้สึกมากมายโถมจนขาอวบอิ่มของคุณหมอกระตุกเกร็งแน่น อีกทั้งยังคงมีเสียงเครื่องสั่นผสมกันอีกด้วย
ร่างสูงที่ถูกปนเปรอพยายามกลอกดวงตากลับมาให้ปกติ เขาอยากเห็นคนที่เขาโหยหามาร่วมหลายปี เขาอยากมองโรเวอร์ เขาอยากมองดวงตาสีทองสว่างไสวนั้นเหลือเกิน สีทองประกายที่เป็นของเขา
แต่เหมือนอีกคนจะไม่ยอม อีกทั้งยังลงแรงนิ้วหนักหนาเสียกว่าเดิมจนคุณหมอสะดุ้งเฮือกกับความจุกภายใน ดวงตาของเขากลับไปเหลือกราวกับคนไร้สติอีกครา ใบหน้าเงยขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
“ใครอนุญาตให้คุณมองครับ?”
“อ... โรเวอร์... ได้โปรด...” หยาดสีใสเริ่มไหลรินออกจากทับทิมเม็ดงาม ไม่มีการตอบรับจากร่างตัวเล็กกว่า.. อีกทั้งริมฝีปากตรงนั้น...
“อ้ากกกกก-! ไม่เอานะโรเวอร์!” คุณหมอกรีดร้อง เสียงอ้อนวอนนั้นดูต่ำจนน่ากังวล
“อย่ากัด... นะครั---! อึ้ก” เขาอยากเอื้อมมือไปจับเจ้าคนซุกซนตรงหน้าเหลือเกิน แต่เขาก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขาโดนมัดไว้กับเก้าอี้ด้านหลัง ร่างที่แข็งแกร่งนี้จึงไม่สามารถแม้กระทั่งจะนำมือไปโอบกอดคนที่ตนโหยหาได้แม้จะปรารถนาขนาดไหนก็ตาม
“จะแตกอีกแล้วหรอครับ” เสียงนั้นดุราวกับไม่พอใจผลงานตรงหน้าของตน
“กับของเล่นก็แตก”
“ขนาดแค่ผมกัดคริตอริสคุณ”
“คุณก็จะแตกอีกแล้ว?”
“เลอะเทอะไปหมดแล้วครับ” โรเวอร์พูดก่อนที่จะถอนริมฝีปากออกจากเม็ดนูนที่พร้อมระเบิดนั่นออก
“งั้นก็ดี” เจ้าดวงตาสีทองกลมๆที่คุณหมอถวิลหานั้นจับจ้องมาที่ทับทิมเลือนรางของร่างที่กระตุก
ยังคงมีหยาดน้ำสีใสไหลออกมาจากทับทิมคู่นี้อย่างต่อเนื่อง แต่มันไม่ใช่ความกลัว มิหน่ำซ้ำร่างที่อ่อนไหวนั้นกลับยิ้มแย้มชอบใจ
“แล้วมันทำไมหรอครับ.. ถ้าแค่ผมจะสุขสม เพราะแค่คุณปรนเปรอผมล่ะ?”
โรเวอร์ถอนหายใจ “ก่อนหน้าคุณยังบอกอยู่เลยนะครับว่า ‘ไม่เอา’ น่ะ”
เขากล่าวพร้อมดึงโซ่ขนาดเล็กที่ถูกประดับไว้บนคอขาวสะอาดที่ตอนนี้ถูกย้อมสีไปด้วยสีแดงอมชมพูทั่วพื้นทีสีสวยนั่น “นี่คุณต้องการมันขนาดนี้เลยหรอ”
รอยยิ้มถูกฉายบนหน้าคุณหมออย่างไม่รู้ร้อน “ทำกับผมมากกว่านี้สิครับ”
“ความรู้สึกที่ไม่ดีขณะที่คุณอยู่ที่นี่ แปลงมันมาเป็นอารมณ์ที่คุณจะทำใส่ผม”
“เหมือนกับที่คุณทำก่อนหน้าไงครับ?” แม้มือจะขยับไม่ได้ แต่ขาของคุณหมอที่ไม่ได้โดนมัดไว้นั้นกางออกกว่าเดิมอย่างตั้งใจ ยั่วยวนสายตาที่จับจ้องตรงหน้า
เจ้าแมวดำที่มองดูมองคนที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้เจ้ากรรม
“นี่ถ้าคนทั้งสถาบันรู้ว่าคุณหมอสุดฮอตฮิตของพวกเขาเป็นแบบนี้ มันจะเป็นยังไงกันนะ” เสียงของโรเวอร์นั้นมีทั้งความแข็งกร้าว มีทั้งความเหนื่อยอ่อนในเวลาเดียวกัน
“ก็อย่าให้รู้สิครับ”
“พูดง่าย แต่ก็ถูกของคุณ”
“แล้วนี่คุณไม่ทำต่อ--- อื้อ!” เสียงนั้นถูกกลบไปด้วยเสียงตีกันของของเหลวภายในทางรักอีกครั้ง นิ้วเรียวภายในกลับมาบุกรุกช่องทางที่ต้องการเติมเต็มต่อ
“ถ้าคุณลุคโหยหาผมขนาดนั้น”
“ผมก็ยินดีสนองครับ” เสียงนั้นถูกกดต่ำอย่างน่ากลัว “แต่ว่า...”
“แต่ว่า......?” เสียงที่ตอบกลับอ่อนแรงลงจากปกติ เรียวแรงหายไปจากการถูกสั่งสมด้วยความสุข
ริมฝีปากนั้นเลื่อนเขามาใกล้ “คุณต้องเป็น ‘ของผม’ คนเดียวนะครับ”
“!!!!!!” คุณหมอตัวสั่นพร้อมช่องล่างกระตุกสุดขีดเนื่องจากการมาถึงของนิ้วที่สาม “ร..โรเวอร์!”
“แน่นเหลือเกินนะครับ เอาล่ะ...”
“ผมขอไปต่อแบบไม่เอา ‘เจ้านั่น’ ออกนะครับ” ก่อนที่จะหักนิ้วขึ้นมาโดนตรงจุดที่เขาเคยหามันเจอก่อนหน้าแล้วด้วยความแรงที่ไม่เบานัก จนท้องน้อยของคุณหมอขึ้นนูนเล็กน้อยด้วยเครื่องมือภายในที่ถูกดัน
“อ๊า-!” เสียงหวีดร้องดังขึ้นพร้อมกับน้ำหวานที่ไหลพรั่งพรูออกมาจากช่องทางรัก เคลือบมือเจ้ากรรมที่กำลังสาละวนอยู่กับทางภายในจนของเหลวใสนั้นปลกคลุมไปทั่วทั้งมือ
อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่ความตั้งใจแรกเริ่มที่จะหยุดเพียงแค่เพราะน้ำยกแรกที่ถูกขับออกมาจากคนร่างสูงตรงหน้าหรอกนะ
พอโรเวอร์เห็นแบบนั้นยิ่งอยากถลำลึกมากขึ้น คุณหมอที่โหยหาเขาขนาดนี้กลับทำให้เขารู้สึกหลงไหลภาพตรงหน้าได้แม้เขาจะพึ่งอยู่กับคุณหมอผู้นี้ได้ไม่นานนัก พอคิดแบบนั้นแล้วจึงดึงเส้นโซ่ที่คอของคุณหมอตรงหน้า ใบหน้าของร่างที่บังคับนอนกับเก้าอี้นั้นถูกดึงขึ้นมา
ร่างที่ถูกยึดติดนั้นแทบจะสิ้นสติไปแล้วจากจุดสุดยอดล่าสุด แต่มือของเจ้าแมวซนนั้นกลับกดเข้าไปในทางหวานอีกครั้ง ริมฝีปากกดทับลงบนริมฝีปากของร่างที่นอนอยู่ นิ้วภายในสัมผัสได้ถึงความสั่นที่มาจากต้นขาที่สั่น ซึ่งไม่อาจทราบได้ว่าเพราะอะไร
คุณหมอตรงหน้ายังไม่ได้หมดสติไปเสียทีเดียว โรเวอร์เห็นแบบนั้นแล้วจึงอดยิ้มหวานไม่ได้ ก่อนที่จะมีคำพูดชวนเส้นขาดจากคนตรงหน้า
“นี่... โรเวอร์ครับ” เสียงนั้นจางลง “คุณไม่มีแรงที่มือแล้วหรอ?”
“ถ้ายังมี... ก็ได้โปรด ‘คั้น’ ออกมาตัวผมอีกเยอะๆสิครับ” ร่างนั้นกล่าวพร้อมกับพยายามยกเท้ามาดันนิ้วมือที่ยังคงฝังอยู่ในร่างกายของตัวเอง
โรเวอร์ไม่ตอบอะไร แต่สนองคำพูดนั้นด้วยการงัดนิ้วขึ้นตรงจุดหวานนั้นอีกครั้งพร้อมกับเริ่มตบเน้นย้ำภายในจนร่างนั้นดิ้นไปมาด้วยความสุขราวกับมันเป็นสวรรค์ที่ไม่อาจหยุดได้
“อย่าเงยคอสิครับ” มือนั้นดึงโซ่ขึ้นมาอย่างแรง บังคับไม่ให้ใบหน้าของคนโดนมัดหันหนีไปไหน “คุณมองผมได้คนเดียวเท่านั้น ตอนนี้”
“เห็นบอกว่าอยากมองไม่ใช่หรอครับ”
“มองเยอะๆสิ” เสียงนั้นกล่าวแกมบังคับ
นิ้วที่รุกรานภายในนั้นรีดน้ำออกมาต่อเนื่อง ของเหลวที่ถูกปล่อยออกมานั้นไม่สามารถแยกออกได้เสียด้วยซ้ำว่านั่นเป็นของเหลวที่ถูกปลดปล่อยจากความสุข หรือเป็นเพียงสารหล่อลื่นที่ช่วยให้ภายในนั้นเดินทางได้สะดวกขึ้น
แต่ไม่ว่าจะแบบไหน สุดท้ายมันก็ถูกผสมรวมกัน เป็นตัวเสริมให้เจ้าสิ่งที่รุกรานภายในนั้นเคลื่อนตัวได้สะดวกขึ้น พร้อมกับของเหลวที่ถูกฉีดออกจากช่องทางหวานราวกับน้ำพุ
ริมฝีปากของคนที่โดนสัมผัสกัดแน่น เสียงกรีดร้องของเขาแทบไร้ความหมายหรือแม้แต่การปล่อยมันออกมา มีเพียงสิ่งเดียวที่ถูกปล่อยออกจากร่างเขาคือการปลดปล่อยจากการที่ถูกสัมผัสจากคนตรงหน้า
ต้องเป็นคนตรงหน้าของเขา... โรเวอร์... คนเดียวเท่านั้น
นิ้วภายในยังคนท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่องอย่างไม่รู้จักเหน็ดหน่อย มือของโรเวอร์ย้ายออกจากโซ่ที่ดึงมากดที่ท้องน้อยที่นูนของเขาแทน คุณหมอพยายามขนดวงตาสีทับทิมสุดที่รักของตนกลับมาดูสถานการณ์อีกครั้ง แต่เขาก็ต้องเบิกตากว้าง
โรเวอร์ไม่รอให้อีกคนพูด มือข้างหนึ่งกดที่ท้องน้อยอย่างแรง ส่วนมืออีกข้างใช้นิ้วโป้งกดที่คริตอริสพร้อมกับสามนิ้วที่โค้งนำข้อต่อนิ้วกระแทกเจ้าเครื่องที่อยู่ข้างใน
มัน... มัน... เอวระหงที่หลายคนต่างอยากจับจ้องนั้นโค้งมน พอไม่มีมือคอยดึงโซ่แล้วใบหน้าเจ้ากรรมจึงถูกหันขึ้นด้วยอาการตกใจจากภายในร่างกาย ปากของร่างที่สุชสมอ้าค้างเอาไว้
“อ... อ๊า---!” เสียงครางนั้นผสมกับน้ำที่กระหึ่ม ท้องน้อยของเขาถูกกดไว้จึงขยับมันได้ไม่มากนัก “น.. นี่คุณ!”
ก่อนที่จะมีเสียงดังป๊อกออกมา พร้อมกับของเล่นที่ถูกฝืนยัดมาเนิ่นนานถูกปลดออกจากทางหวานที่มาพร้อมกับของเหลวใสที่ทะลักออกจากร่างคุณหมอตรงหน้า
คนตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้พูดอะไร เขาปลดสิ่งที่พันธนาการร่างของคุณหมอตัวสูงตรงหน้ากับเก้าอี้ออก เขาถอนนิ้วเรียวออกจากช่องทางรักที่บีบรัดแล้วจับร่างที่หมดเรี่ยวแรงนั่นพลิกให้หันหลังใส่โรเวอร์ หลังจากที่เขาย่อตัวเพื่อปรนเปรอคุณหมอผู้มากด้วยความต้องการจนแทบปวดเข่า เขานำมือสอดเข้าไปใต้ร่างที่หมดเรี่ยวแรงนั่นแล้วดึงขึ้นมา
คนตรงหน้าแทบไม่ต่อต้านอะไรแล้ว หรือคงต้องเรียกว่า ‘ต่อต้านไม่ได้’ เสียซะมากกว่า
นิ้วเรียวที่เปียกชุ่มสอดเข้าไปทีเดียวสามนิ้วในช่องทางหวานอีกครั้งจนการมองเห็นของคุณหมอคนนี้แทบทุกปิดกลั้น เขารู้สึกว่ามีน้ำตามากมายที่ทำให้ภาพตอนนี้เขาพร่ามัวมากพอสมควร
และยิ่งสภาพนี้ เขาไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะหันไปมองคนที่เขายังอยากมองอยู่ด้วยซ้ำ แต่เขารู้ว่าเขาควรพูดอะไร
“อย่าหยุด... นะครับ...” เขาพูดราวกับเจ้าแมวดำตัวนี้จะหนีหายออกไปจากบ้าน
“ไม่หยุดหรอกครับ” เสียงนั้นตอบรับด้วยความยินดี ก่อนที่จะเริ่มทำการบังคับให้ร่างที่ได้สัดส่วนนั้นถูกบดขยี้อีกยกในการบุกรุก
“คุณนี่ก็สุดยอดเลยนะครับ ปลดปล่อยออกมาได้ขนาดนี้” โรเวอร์กล่าวด้วยอารมณ์สบายใจ นิ้วเรียวของเขาไล่กระแทกบังคับย้ำจุดที่ทำให้คุณหมอตรงหน้าของเขาตาเหลือกได้
“อยากมีลูกซักคนไหมครับ? ดูสิ ทางหวานของคุณตอดรัดนิ้วผมขนาดนี้”
ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างตรงหน้า มีเพียงเสียงร้องจางๆที่ไม่สามารถสู้เสียงน้ำกระทบกันตอนนี้ได้เลย
หลังภายในตีกันซักพักร่างของคุณหมอก็กระตุกอีกครั้ง เจ้าของเหลวก็ยังถูกฉีดออกมามากมายราวกับร่างนี้นั้นเป็นแหล่งผลิตน้ำหวานชั้นเลิศ สีใสของน้ำสาดนองไปทั่วทางพื้นจนเริ่มเป็นแอ่งเล็กๆ
ภาพตรงหน้าทำให้ดวงตาสีทองเบิกประกายด้วยความชื่นชม เขาตัดสินใจขยับนิ้วต่อแม้ร่างตรงหน้าจะปล่อยของเหลวออกมาแล้วก็ตาม
“อ... อ๊า!” ความสุขสมที่มากเกินขีดจำกัดทำให้เสียงจะร่างที่กระตุกตรงหน้ากลับมาดังอีกครั้ง “ผ.. ผม...”
“รู้แล้วครับ ตอนนี้คุณยังอยู่จุดสูงสุดอยู่” เขากล่าวแบบนั้น แต่ก็ยังหักงอนิ้วกระแทกร่างที่ยังไม่ฟื้นตัวจากจุดสุดยอดที่ว่านั้น
ตอนนี้นอกจากคอแล้ว อีกจุดที่แดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดคงเป็นใบหูของร่างที่ถูกดันอยู่
เสียงตีกันของของเหลวยังคงดังอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงกรีดร้องของคุณหมอตรงหน้า “ว... วันหลัง”
“ครับ?”
“ข... ขอแบบนี้”
“ผม.... เป็นของคุณ...”
“ได้สิครับ”
เขากล่าวพร้อมกับสนองคนตรงหน้าสู่สวรรค์เป็นยกที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วของการควงนิ้วในร่างเบาๆ แล้วจึงใช้แรงยกร่างของคนที่ตัวใหญ่กว่าขึ้นมาแล้วกางนิ้วทั้งสามภายในออกจากกันนิดหน่อย เพื่อกระตุ้นของเหลวด้วยความเร็วสูงสุด ท่านี้ทำให้เขากระซิบข้างหูของคนตรงหน้าง่ายขึ้นในขณะที่รีดน้ำที่มีไม่อั้นออกจากร่าง
“ขอผมแบบนี้เยอะๆอีกนะครับ” เขากระซิบใส่ร่างที่สั่นเทาจากอารมณ์ น้ำหวานถูกฉีดออกจากร่างที่ถูกยกอย่างแรงอีกครั้งผลักนิ้วภายใน แต่เจ้านิ้วเรียวภายในก็ยังคงบังคับตีแข่งอย่างไม่หยุดยั้ง
เสียงน้ำผสมภายในยังคงกระทบกันจนถูกหยุดลงในที่สุดในยามที่ไม่มีของเหลวถูกฉีดออกมาแล้วจริงๆ โรเวอร์ค่อยๆปล่อยมือออกจากตัวคุณหมอตรงหน้า ก่อนที่ร่างนั้นจะล้มลงพื้นอย่างไร้เรียวแรง
เจ้าแมวดำยิ้มหวานใส่ร่างคุณหมอที่หมดแรงตรงหน้า “สรุปแล้วคุณอยากทำลูกกับผมไหมครับ”
อีกฝ่ายไม่ตอบ โรเวอร์จึงถือว่าคำตอบนั้นคือ...
“งั้นผมเตรียมตั้งชื่อลูกของพวกเรากันดีกว่านะครับ”
พร้อมกับปลดซิปกางเกงของตน
“คืนนี้ ยังอีกยาวไกลนะครับ”